แบกโลงศพไปตระกูลฉิน เย่เทียนเฉินช่างเผด็จการเหลือเกิน บุกเข้าไปในถ้ำเสือด้วยตัวคนเดียว ต่อให้เดาได้ว่าฉินเหิงจะวางกับดักเพื่อฆ่าตน เย่เทียนเฉินก็ยังมา บางทีอาจเป็นเพราะนิสัยของเขาที่แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เกรงกลัวปัญหา บางทีอาจเป็นเพราะเขาเตรียมจะฆ่าฉินเหิงอย่างจริงจัง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มาหาเรื่องตนเองบ่อยๆ จนคุกคามไปถึงครอบครัวของตน และอาจเป็นเพราะความต้องการเล็กๆ ที่อยากจะช่วยฉีหรูเสวี่ย เพราะอย่างไรก็นับว่าเป็นเพื่อน
อย่างไรก็ตามเย่เทียนเฉินก็มาแล้ว มาในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด ทำให้ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้ตกตะลึงจนปากอ้าตาค้าง แบกโลงศพมา นี่ก็คือวิธีการเปิดตัวของเย่เทียนเฉิน
ปืนในมือทั้งหมดของบอดี้การ์ดฝีมือดียี่สิบกว่าคนแห่งตระกูลฉินต่างก็ไร้ประโยชน์ ไม่อาจลั่นไกได้โดยสิ้นเชิง ท่ามกลางเสียงตะโกนของฉินเหิง บอดี้การ์ดเหล่านี้ก็ได้สติขึ้นมา ทั้งหมดจึงกำหมัดพุ่งเข้าใส่เย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัยไม่เสื่อมคลาย มองบอดี้การ์ดเหล่านี้พุ่งขึ้นมา พลันกระตุกยิ้ม
พลั่ก!
พลั่ก!
พลั่ก…
คนที่เหลืออยู่ที่นี่ รวมไปถึงฉินอี้และฉินเทาหยวนผู้เป็นปู่และพ่อของฉินเหิง และยังมีฉีหรูไห่ปู่ของฉีหรูเสวี่ยและฉีชางเซิ่งผู้เป็นพ่อ ทั้งหมดต่างก็มองเหตุการณ์นี้ด้วยความตกตะลึง เห็นเพียงสองเท้าของเย่เทียนเฉินเตะออกไปไม่หยุด บอดี้การ์ดฝี
