มือดีที่พุ่งเข้าไปยี่สิบกว่าคนนี้เข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้เลย แต่ละคนถูกเย่เทียนเฉินเตะกระเด็นออกไปจนต้องร้องโอดโอย ตกกระแทกพื้นอย่างแรงจนลุกไม่ขึ้น
ไม่ถึงสามนาที บอดี้การ์ดฝีมือดียี่สิบกว่าคนล้วนนอนหมอบอยู่บนพื้น กรีดร้องอย่างอนาถ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ลุกขึ้นมาได้ ส่วนเย่เทียนเฉินไม่มีการหอบหายใจเลยสักนิด ยังคงมองพวกฉินเหิงด้วยรอยยิ้ม
“แก…แกจะไปจากตระกูลฉินของฉันไม่ได้แน่ จะต้องตายแน่นอน!” ฉินเหิงตกใจจนชะงัก เปิดปากกล่าวอย่างโหดเหี้ยม
“คุณชายฉิน ดูเหมือนแกจะประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไปหน่อยรึเปล่า? ยังคิดว่าแกสามารถกำหนดความเป็นความตายของผู้อื่นได้ตามใจงั้นเหรอ? แกเนี่ยนะ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยโดยไม่มองฉินเหิงแม้แต่หางตา
“ไอ้หนุ่ม แกก็จะโอหังเกินไปรึเปล่า? ที่นี่เป็นถิ่นของตระกูลฉินของฉัน ต่อให้เป็นเย่หย่วนซานปู่ของแกมา ก็ต้องเกรงอกเกรงใจ ตอนนี้แกจะคุกเข่ารับความผิดก็ยังไม่สาย!”
ฉินอี้ที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้างมาตลอดเอ่ยปากขึ้น ในใจของเขาตกตะลึงเป็นอย่างมาก เย่เทียนเฉินลูกหลานตระกูลเย่คนนี้ช่างมีความพิเศษไม่เหมือนใครจริงๆ ในทุกคำพูดและการกระทำล้วนมีความเผด็จการอยู่ เขาฉินอี้สามารถมาถึงตำแหน่งเช่นนี้ได้ ก็นับว่าได้อ่านผู้คนมาไม่น้อย แต่คนหนุ่มเช่นเย่เทียนเฉินนี้ก็เพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก
หากไม่ใช่ว่าเย่เทียนเฉินทำร้ายหลานชายของตนและมาก่อเรื่องที่ตระกูลฉิน บางทีฉินอี้อาจจะต้องการรับเ
