ยอดฝีมือที่กล่าวได้ว่าเป็นอันดับต้นๆ ในประเทศจีน เพียงแต่ว่าทำไมคนคนนี้ถึงยังไม่ถึงอีก? หรือว่าถึงแล้ว และถูกฝีมือของเย่เทียนเฉินทำให้กลัวจนไม่กล้าโผล่ออกมาแล้ว?
“แก…เย่เทียนเฉิน ที่นี่คือตระกูลฉินของฉัน แกอย่าโอหังให้มากนักนะ!” ฉินอี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ครึ่งค่อนวันกว่าจะพูดประโยคนี้ออกมาได้
“โอหัง? ฉันจะไปโอหังกว่าคุณชายตระกูลฉินของแกได้ที่ไหนกัน แต่ขอโทษเถอะ วันนี้ฉันจะมาโอหังที่ตระกูลฉิน แกคิดจะทำยังไงล่ะ?” เย่เทียนเฉินพูดกับฉินเหิงยิ้มๆ
“เย่เทียนเฉิน แกคิดถึงผลลัพธ์ให้ดีๆ ไปซะตอนนี้ก็ยังไม่สาย ไม่งั้นตระกูลเย่จะต้องถูกฆ่าล้างแน่” ฉินอี้กล่าวอย่างเหี้ยมโหด
“งั้นเหรอ? แต่ฉันอยากจะดูสักหน่อยว่าไอ้ฆ่าล้างตระกูลนี่มันเป็นยังไง…”
ระหว่างที่เย่เทียนเฉินพูด ก็จับผมของฉินเหิง ดึงกระชากลงด้านล่างอย่างโหดเหี้ยม ศีรษะของฉินเหิงกระแทกเข้ากับลูกบอลคริสตัลอย่างรุนแรง เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา เดิมทีฉินเหิงที่ใกล้จะหายเป็นปกติแล้ว ตอนนี้รู้สึกได้ว่าบาดแผลบนศีรษะและใบหน้าของตนฉีกขาด ล้มลงกับพื้นกรีดร้องออกมาแทบจะขาดใจ ทำให้พวกฉีหรูเสวี่ยตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
นี่มันยังไม่พอ เย่เทียนเฉินหิ้วฉินเหิงขึ้นมาราวกับหิ้วไก่ โยนลงไปบนโต๊ะอาหารตัวยาวที่มีจานผลไม้อยู่เต็มโต๊ะจนโต๊ะที่ยาวสิบเมตรถูกกระแทกจนพลิก
ฉินเหิงที่เมื่อสักครู่ยังแหกปากตะโกนด่า ฉินเหิงที่ยโสโอหัง ฉินเหิงที่ยังมีความมั่นใจอันน้อยนิด ตอ
