น้าเขาอย่างเหี้ยมโหด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินเจอกับปืนหลายสิบกระบอกก็ยังคงไม่มีท่าทางหวาดกลัวเลยสักนิด
“เจ้าบ้า นายมาทำไม มาเพราะอะไร ไปซะ!” ฉีหรูเสวี่ยที่น้ำตาคลอเบ้าตะโกนใส่เย่เทียนเฉิน
“เธอคิดว่าฉันมาช่วยเธอออกไปจากกองไฟใช่ไหม? ไม่ใช่หรอกนะ ฉันได้ข่าวว่าตระกูลฉินรวยมา ที่นี่มีของให้กินฟรีดื่มฟรี ฉันก็เลยมากินดื่มนี่ไง” เย่เทียนเฉินพูดยิ้มๆ
“นาย…คนบ้า นายไปซะ ไม่งั้นนายจะตายเอาได้…” ฉีหรูเสวี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา เธอรู้ว่าเย่เทียนเฉินปากก็บอกว่าไม่ได้มาเพราะเธอ แต่ความจริงหากไม่ใช่เพราะตน เขาจะมาเสี่ยงอันตรายขนาดนี้ทำไม
“เย่เทียนเฉิน แกคุกเข่าขอร้องกับฉันซะสิ บางทีฉันอาจจะไว้ชีวิตสุนัขของแกก็ได้!” ฉินเหิงมองเย่เทียนเฉินอย่างเหี้ยมเกรียมแล้วพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินมองฉินเหิงแวบหนึ่ง เอ่ยยิ้มๆ ว่า “ครั้งที่แล้วก็แค่สั่งสอนแกเล็กๆ น้อยๆ คราวนี้ฉันแบกโลงศพมาเพราะกลัวว่าตระกูลฉินของแกจะไม่มีปัญญาซื้อโลงดีๆ ขนาดนี้ แล้วพอแกตายจะไม่มีที่ให้ศพแกอยู่ โลงศัพหลังนี้แพงมาก เหมาะกับร่างแกพอดีเลย สองร้อยกว่าหยวนเลยนะ…ฉันนี่ดีกับแกจริงๆ!”
“แก…แม่งเอ๊ย พวกแกมัวแต่อึ้งอะไรกันอยู่ ยิงไอ้ลูกเต่านี่ให้ฉันสิวะ!” ฉินเหิงตะโกนสั่งไปยังบอดี้การ์ดหลายสิบคนนั้น
บอดี้การ์ดเหล่านี้ที่เล็งปืนไปยังศีรษะของเย่เทียนเฉินได้สติกลับมาก็รีบลั่นไกปืน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ทุกคนต่างสงสัยเป็นอย่างมาก
