ฉันต้องไม่เต็มใจแน่อยู่แล้ว ฉันอยากไปกับนาย!” ฉีหรูเสวี่ยพยักหน้า เอ่ยด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ดี ฉันจะพาเธอไป ใครกล้าขวาง โลงศพหลังนี้ก็ให้มันเอาไปใช้” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเย็นเยียบ
“โอหัง ตระกูลฉินใช่ที่ที่แกจะมากำเริบเสิบสานได้เรอะ ใครก็ได้มาโยนมันออกไปซะ!” ฉินเทาหยวนได้สติก็พูดออกมาด้วยความโกรธแค้นเป็นอย่างมาก
“ไม่ต้องแล้ว เย่เทียนเฉิน ไม่คิดเลยจริงๆว่าขยะอย่างแกจะกล้ามา กล้ามาหาความตาย ฉันนับถือความกล้าของแกจริงๆ วันนี้ไม่ใช่วันหมั้นของฉันกับฉีหรูเสวี่ยแล้ว แต่เป็นวันที่ฉันจะเตรียมงานศพให้แก!” ฉินเหิงกล่าว ดวงตาทั้งสองอันแดงก่ำมองไปยังเย่เทียนเฉิน
ตอนนี้ ฉินเหิงได้ให้เหล่าบอดี้การ์ดถือปืนที่ดักซุ่มรอบๆ อยู่นานแล้วขนาบล้อมเข้ามา ปืนพกหลายสิบกระบอกเล็งตรงไปยังศีรษะของเย่เทียนเฉิน ขอเพียงฉินเหิงออกคำสั่งมาคำเดียว คนเหล่านี้ก็จะเปิดฉากยิงใส่เย่เทียนเฉิน
เหล่าแขกรับเชิญด้านล่างที่มาร่วมพิธีหมั้นต่างขวัญหนีดีฟ่อ หลายคนรีบวิ่งหนีไปจากสวนตระกูลฉิน หวาดกลัวลูกปืนที่ไม่มีตาจะมาทำร้ายตนเอง ไม่ถึงห้านาที ทั่วทั้งสวนตระกูลฉิน นอกจากเย่เทียนเฉินแล้ว ก็เหลือเพียงคนตระกูลฉีและคนตระกูลฉิน
เผชิญหน้ากับปืนหลายสิบกระบอกที่เล็งมายังศีรษะของตน เย่เทียนเฉินก็ยังคงไม่แยแส ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัย ทำให้ฉินเหิงโกรธจนกัดฟันแน่น เดิมทีเขาคิดว่าเย่เทียนเฉินจะคุกเข่าขอความเมตตา จากนั้นตนเองก็จะเหยียบห
