ม่รู้จักกลัวตาย เมืองหลวงไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูกับฉันฉินเหิง ฉันหมั้นกับเธอ เธอกลับมาดูถูกฉัน? ไอ้ลูกเต่าเย่เทียนเฉินถึงกับกล้ามาอัดฉัน? วันนี้ฉันจะตอบแทนมันอย่างสาสม!”
ฉินเหิงชี้ไปที่ใบหน้าของตน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนรูปร่างไปแล้วโดยสิ้นเชิง กระดูกทุกท่อนภายในล้วนถูกเย่เทียนเฉินกระทืบจนแตกหัก ยังดีที่ไม่กระทืบจนมันสมองระเบิดออกมา มิฉะนั้นเขาคงตายไปแล้ว ทั่วทั้งใบหน้าพันด้วยผ้าพันแผล มีเพียงดวงตาที่ปรากฏออกมาราวกับมัมมี่ ฉีหรูเสวี่ยเห็นก็รู้สึกสะอิดสะเอียน
“แก ตกลงแกต้องการอะไรกันแน่?”
“ต้องการอะไร? ฉันต้องการแก้แค้นเย่เทียนเฉิน ฉันต้องการฆ่ามัน ฉันต้องการให้มันรู้ว่าฉันฉินเหิงไม่อาจล่วงเกินได้ ฉันต้องการให้มันรู้ว่า ผู้หญิงของมันกำลังถูกฉันจัดการ ฉันต้องการให้มันรู้สึกว่ารสชาติของการถูกสวมเขามันเป็นยังไง…”
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังขึ้น ฉีหรูเสวี่ยตบหน้าฉินเหิงอย่างแรง กับคนที่ไร้สามัญสำนึก ไร้การอบรมสั่งสอน และไร้ซึ่งกริยาอันดีงาม จนมิอาจเรียกว่าเป็นผู้ชายได้นี้ ฉีหรูเสวี่ยไม่อยากจะเสวนาด้วย ตบหน้าไปทีหนึ่งก็พอแล้ว
“ดี ดี ตบได้ตี ตบได้ดี เย่เทียนเฉินกล้าอัดฉัน แกก็กล้าตบฉัน จะช้าจะเร็วฉันก็จะทำให้ชายหญิงชาติหมาอย่างพวกแกรู้ถึงความร้ายกาจของฉันฉินเหิง!” ฉินเหิงหัวเราะอย่างโกรธแค้น สองตาอันแดงก่ำราวเลือดจ้องไปยังฉีหรูเสวี่ยแล้วตะโกนขึ้น
ฉีหรูเสวี่ยขี้เกียจจะสนใจคนพรรค์นี้จึงหันหน้าไปอีกฝั่ง
