มองไปนอกหน้าต่าง ในใจรู้สึกโศกเศร้า ตนเองจะต้องแต่งให้กับตระกูลฉินจริงๆ หรือ? จะไม่มีโอกาสให้ไขว่คว้าความสุขของตนเองสักนิดเลยหรือ?
ตอนนี้ ฉีหรูเสวี่ยอดคิดถึงเย่เทียนเฉินไม่ได้ คนคนนี้แม้จะน่ารังเกียจ แต่ก็แข็งแกร่งกว่าคนบ้าคลั่งอย่างฉินเหิงคนนี้มาก คิดถึงช่วงเวลาที่ตนเองอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ แม้จะทะเลาะกับเย่เทียนเฉินบ่อยๆ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นตนที่ไปกวนประสาทเย่เทียนเฉิน เย่เทียนเฉินเอะอะโวยวายว่าจะแก้แค้นตนเอง แต่ก็ไม่ได้ลงมือจริงจังอะไร อีกทั้งตอนที่ไปประเทศMก็ยังแปะโน๊ตไว้ให้แผ่นหนึ่งด้วย เมื่อคิดว่าเย่เทียนเฉินเอะอะโวยวายใหญ่โตแต่ไม่ได้ทำอะไรจริงจัง นับว่าเป็นสุภาพบุรุษจริงๆ
ฉินเหิงบ้าไปแล้วโดยสิ้นเชิง หลังจากที่ความทะนงตนอันเปราะบางของเขาถูกเย่เทียนเฉินทำลายไปก็ยิ่งทวีความบ้าคลั่งจนกลายเป็นคนวิปริตโดยสมบูรณ์ ในใจรับไม่ได้เรื่องที่มีคนกล้าทำร้ายคุณชายตระกูลฉินอย่างเขา
แต่ไหนแต่ไร ตัวเขาฉินเหิงก็ยโสโอหังและใช้อำนาจบาตรใหญ่อยู่ในเมืองหลวงมาตลอด ต่อให้ตระกูลฉินไม่ได้เป็นสามตระกูลใหญ่แห่งประเทศจีน แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา รวมทั้งเขาเคยกระทำความผิดฐานข่มขืนในเมืองหลวง ก็เพียงไปนั่งในคุกอยู่ไม่กี่ปีก็ได้ออกมาเป็นคุณชายตระกูลฉินที่ยโสโองหังต่อไปได้ แล้วจะยังมีใครกล้ามาทำอะไรเขาอีกล่ะ?
ไหนเลยจะรู้ว่าจะต้องมาพบกับเย่เทียนเฉิน ตนนำคนไปยังบ้านตระกูลเย่โดยไม่แยแสสิ่งใด เพื่อต้องการไป
