“เมื่อกี้ไม่ใช่ว่านายยุ่งมาก ไม่อยากจะคุยกับฉันไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังไม่ไปปอีก? ฉันยุ่งนะ!” หยางอี้พูด มองเย่เทียนเฉิน จงใจทำท่าทางอยากให้เขารีบๆ ไปซะ
เย่เทียนเฉินรู้สึกหมดคำพูดเหลือเกิน จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ลูกพี่หยางอี้ที่สง่าผ่าเผยคนนี้ บทจะหน้าด้านขึ้นมาจะร้ายกาจกว่าตนเองสิบเท่า ขิงยิงแก่ก็ยิ่งเผ็ดจริงๆ
“เมื่อกี้ผมรีบเพราะผมปวดฉี่หรอก ตอนนี้อั้ดไว้แล้ว ไม่รีบแล้วครับ เลื่อนขั้นให้พ่อผมสามขั้นเป็นไง?” เย่เทียนเฉินพยายามสุดความสามารถเพื่อความสุขของพ่อ หยางอี้เป็นคนใหญ่คนโต ถ้าหากเขาพูดสักประโยค การที่เย่หงจะเลื่อนขั้นต่อๆ กันสามก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เรื่องบางเรื่องเย่เทียนเฉินสามารถทำเองได้ เรื่องบางเรื่องต้องให้ผู้อื่นช่วย ดังเช่นเรื่องการเลื่อนตำแหน่งทางราชการของพ่อของตน ต้องให้หยางอี้เอ่ยปากจึงจะทำได้ แต่จากสถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนว่าผู้เฒ่าคนนี้จะแกล้งเขาเล่น ไม่ยอมรับปากง่ายๆ แน่
“ปีนี้พ่อของนายก็จะเข้ามหาวิทยาลัยพรรคคอมมิวนิสต์แล้ว ถึงตอนนั้นก็มีหวังว่าจะได้เข้ามารับราชการในเมือง ในส่วนนี้นายวางใจได้ ชางหลางรับปากเงื่อนไขนี้ไปแล้ว แล้วก็ทำได้แล้วด้วย!” หยางอี้กล่าวยิ้มๆ
“ผมพูดถึงเรื่องเลื่อนขั้นให้พ่อของผมสามขั้น…” เย่เทียนเฉินเอ่ยอย่างอับจนคำพูด
“เรื่องนี้น่ะเหรอ ต้องรอให้ฉันตรวจสอบดูก่อนว่าที่นายพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แล้วค่อยตบรางวัลตามผลงาน…”
“ไม่สนุก ไม่สนุกเลย
