ไปล่ะ…”
เย่เทียนเฉินหิ้วกระเป๋าของตนเดินมุ่งหน้าไปยังประตู หยางอี้อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าเย่เทียนเฉินช่างมีความพิเศษจริงๆ นิสัยของคนคนนี้เหมาะแก่การทำเรื่องต่างๆ ที่บุคลากรในระบบของประเทศไม่สามารถทำได้ ที่สำคัญก็คือเขาไม่ได้เป็นตัวแทนของประเทศ ฝีมือก็แข็งแกร่ง ยากมากที่ประเทศจีนจะมีผู้มีพรสวรรค์เช่นนี้เกิดขึ้น ต่อไปนี้จะต้องใช้เขาให้ดีดี
“จริงสิ เจ้าหนูวันๆ หัดก่อเรื่องในเมืองหลวงให้น้อยๆ หน่อยนะ ได้ข่าวว่าอีกไม่กี่วันฉีหรูเสวี่ยก็จะหมั้นกับฉินเหิงแล้ว…” หยางคิดนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้จึงกล่าวเตือนเย่เทียนเฉินที่กำลังเปิดประตู
“อย่ายุ่งกับผม!”
เย่เทียนเฉินกล่าวสี่คำนี้ทิ้งท้ายแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานของหยางอี้ เมื่อเห็นชางหลางด้านล่างตึก ก็เดินไปข้างนอกด้วยความไม่พอใจ โดยที่ไม่ได้พูดเรื่องที่จะสู้กับชางหลางขึ้นมาเลย ตอนนี้จิตใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ แล้วก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ฉีหรูเสวี่ย ผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญมาก ตนเองไม่ได้มีความรู้สึกดีๆต่อเธอเลยสักนิด
เพียงแต่เมื่อได้ยินว่าฉีหรูเสวี่ยต้องหมั้นกับฉินเหิง เย่เทียนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันเวลาที่ฉีหรูเสวี่ยอาศัยอยู่ที่บ้านของตน ได้ยินเธอพูดกับหลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินว่าเธอต้องการไล่ตามความสุขของตนเอง ไม่อยากกลายเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ระหว่างตระกูล มีความฝันและเป้าหมายเป็นของตัวเอง ในสังคมปัจจุบันยากที่จะหาผู้หญิ
