ทียนเฉินตอบรับชางหลาง หลังจากช่วยเขาคุ้มครองหลิ่วหรูเหมยไปยังประเทศMเพื่อปฏิบัติภารกิจแลกเปลี่ยนข้อมูลลับจนสำเร็จ และกลับมาถึงประเทศ เขาก็ต้องการให้ชางหลางต่อสู้กับเขาอย่างสุดกำลังสักครั้ง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าชางหลางจะมีความคิดที่จะต่อสู้กับตนเองเร็วขนาดนี้ หนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนเกิดความกระหายการต่อสู้ ช่างทำให้ผู้คนหวาดหวั่นเหลือเกิน มีความน่าเกรงขามที่ไม่อาจดูหมิ่นได้
“ไปพบท่านหยางกับฉันก่อน แล้วฉันจะสู้กับนาย และจะทำให้นายแพ้อย่างราบคาบ!” ชางหลางเอ่ย มองเย่เทียนเฉินอย่างจริงจัง
เห็นท่าทางเอ้อระเหยลอยชายอย่างเสมอต้นเสมอปลายของเย่เทียนเฉินคนนี้ กระทั่งกล้าไม่ไปพบหยางอี้ ชางหลางก็โกรธเข้าแล้วจริงๆ เขาเป็นลูกน้องของหยางอี้ หากว่าเรื่องเล็กๆ แค่นี้ก็ยังทำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะเอาหรือ?
สิ่งที่ทำให้ชางหลางไม่พอใจเป็นอย่างมากก็คือ เย่เทียนเฉินเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษมาก่อน ในตอนนั้นก็ยังได้รับปลดประจำการจากลูกน้องของเขา ถึงอย่างไรตนเองก็นับว่าเป็นผู้บังคัญบัญชาเก่า นี่ถึงกับไม่ไว้หน้าตนเลยสักนิด อดีตทหารหน่วยรบพิเศษคนหนึ่ง ตอนนี้กลับไร้สังกัดไร้กฏเกณฑ์ ทำให้ชางหลางนายทหารเก่าแก่คนนี้ทนมองไม่ได้จริงๆ
“แพ้? ผมเอาหนังสือให้คุณเล่มหนึ่งก่อนดีกว่า…” เย่เทียนเฉินส่งนิตยาสารเล่มหนึ่งให้ชางหลาง เอ่ยด้วยยิ้มยั่วเย้า
ผัวะ!
ชางหลางต่อยไปยังบริเวณศีรษะของเย่เทียนเฉิน คนคนนี
