ลาดใจเช่นนั้น
“กำปั้นแข็งจริงๆ มาต่อกันสักหลายกระบวนหน่อยเป็นไง?” เลือดนักสู้ในกายเย่เทียนเฉินเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว เขากล่ามถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
แต่ตอนนี้เอง ชางหลางกลับหยุดลง สองมือไขว้ไว้ด้านหลัง เอ่ยเรียบๆ ว่า “ไปหาท่านหยางกับฉันซะ แล้วรับรองว่าฉันจะอัดนายให้เละเลย”
“ได้ ตกลงตามนั้น!”
คราวนี้ เย่เทียนเฉินรับคำชางหลางด้วยความชื่นมื่นเป็นอย่างยิ่ง ขึ้นไปนั่งบนรถจี๊ปทหารที่ชางหลางขับมา เขาอยากจะสู้กับชางหลางมากจริงๆ อยากทดสอบความสามารถของหนึ่งในสามราชันนักรบแห่งประเทศจีนที่ร่ำลือ จากหมัดเมื่อครู่ เขาพอจะประเมินได้ว่า ฝีมือของชางหลางเหนือกว่าซิลลี่มาก กระทั่งอาจจะพอๆ กับโทมัส หากตนอยากจะเอาชนะชางหลาง คงเป็นเรื่องยาก
ตอนที่สู้กับโทมัสซึ่งเป็นผู้มีพลังพิเศษสายวารีที่แข็งแกร่ง หากไม่ใช่เพราะเย่เทียนเฉินสามารถใช้เคล็ดวิชาพลังพิเศษสายพสุธาได้ เกรงว่าตอนนี้คงตายไปแล้ว เช่นเดียวกัน หากเย่เทียนเฉินต้องการฆ่าโทมัส ต่อให้ไม่ตายก็ต้องเจ็บหนัก ด้วยขอบเขตพลังพิเศษระดับจอมราชันของเขาในตอนนี้ การที่จะจำกัดโทมัสอย่างสบายๆ นั้นเป็นไปไม่ได้เลย ขอบเขตพลังพิเศษของโทมัสเองก็เป็นไปได้มากว่าจะอยู่ราวๆ ระดับจอมราชัน
เย่เทียนเฉินนั่งอยู่ในรถ ถือโคล่ากระป๋องหนึ่งและขนมปังอีกก้อนหนึ่ง กินดื่มเข้าไปคำใหญ่ ชางหลางที่ขับรถอยู่เห็นดังนั้นก็รู้สึกอับจนคำพูด รถจี๊ปทหารขับร่อนอยู่ภายในเขตเมืองของเมืองปักกิ่ง เย่เท
