ายแรงอะไร เย่เทียนเฉินเดินตรงเข้าไปในร้านสเต็กแห่งหนึ่งโดยที่ไม่ได้สนใจบาดแผล เหล่าทหารอาวุธครบมือบนถนนต่างก็ค่อยๆ ถอนกำลังไปแล้ว ดูเหมือนว่าชาวเมืองวอชิงตันส่วนใหญ่จะไม่ทราบว่าเมื่อสักครู่ โฮบาม่าผู้เป็นประธานาธิบดีแห่งประเทศMของพวกเขา เกือบจะต้องกินข้าวเย็นกับเย่เทียนเฉินไปแล้ว
แม้จะเป็นเวลาเช้ามืดแล้ว แต่เมืองอันคึกคักเฉกเช่นวอชิงตันนี้มีสถานที่ให้กินดื่มเที่ยวเล่นตลอดคืน ไม่ทันไรเย่เทียนเฉินก็สั่งสเต็กเนื้อไปแล้วห้าที่จนพนักงานเสิร์ฟตะลึง เขาทำงานที่ร้านสเต็กมาหลายปีขนาดนี้แล้ว เป็นครั้งแรกที่เห็นคนบ้าระห่ำที่สามารถกินสเต็กได้ถึงห้าที่
ในตอนที่เย่เทียนเฉินกำลังกินสเต็กและดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืนของวอชิงตันอยู่นั้น ในห้องทำงานของประธานาธิบดีโฮบาม่า สาวสวยผมบรอนด์คนหนึ่ง สวมชุดทหาร อายุราวๆ ยี่สิบปี สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบสามเซ็นติเมตร กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าโฮบาม่าอย่างเคร่งครึมจริงจัง
โฮบาม่ามองผู้หญิงที่งดงามยิ่งกว่าดาราใหญ่หลายคนในประเทศMแวบหนึ่ง รู้สึกคึกคักนิดหน่อย แต่โฮบาม่ารู้ดีว่า ผู้หญิงคนนี้ต่อให้เป็นเขาก็ไม่อาจล่วงเกินได้ แม้ว่าเขาจะมีฐานะเป็นประธานาธิบดีแห่งประเทศM ซึ่งกล่าวได้ว่ามีอำนาจมากล้นอยู่ในมือ แต่หากว่าเบื้องหลังขาดแรงสนับสนุน เช่นนั้นก็เป็นได้แค่หัวหน้าที่ไร้ลูกน้องคนหนึ่ง
“ท่านประธานาธิบดีคะ มีอะไรจะสั่งไหมคะ?” สาวสวยผมบรอนด์กล่าวถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความ
