กับบีชมาขัด แม้ว่าโทมัสจะโอหังและถือดี แต่โฮบาม่าเป็นประธานาธิบดี อย่างไรก็ต้องไว้หน้าสักหลายส่วน ส่วนบีชน่ะหรือ เขาไม่แยแสถ้าจะทำให้ต้องอับอาย
“คุณ…” บีชโกรธจนทนไม่ไหว อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกโฮบาม่าปรามเอาไว้ด้วยสายตา
โฮบาม่าเป็นคนที่ฉลาดมากคนหนึ่ง มิฉะนั้นจะได้รับเลือกให้ดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งประเทศMติดต่อกันได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะโกรธโทมัสที่ปล่อยเย่เทียนเฉินไป แต่ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะโทมัส ก็ไม่แน่ว่าเย่เทียนเฉินจะบุกเข้ามาหาเขาต่อหน้า แล้วสถานการ์จะเป็นอย่างไร ไม่แน่ว่าตนเองอาจจะขายหน้าไปตั้งนานแล้วก็เป็นได้
อีกทั้งหากพูดถึงวอชิงตันในตอนนี้ คนที่สามารถต่อกรกับเย่เทียนเฉินได้ก็มีเพียงโทมัส เย่เทียนเฉินไปจากทำเนียบขาวแล้ว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะไปจากวอชิงตัน สถานการณ์ยังคงไม่คลี่คลาย ยังจำเป็นต้องใช้โทมัสอยู่
“คุณโทมัส เรื่องนี้ยังจำเป็นต้องให้คุณลงมือนะครับ!”
“ท่านประธานาธิบดีครับ เรื่องนี้ผมเองก็จนปัญญา เจ้าหนุ่มชาวตะวันออกคนนี้เก่งมาก ผมฆ่าเขาไม่ได้ อีกอย่างในประเทศMของพวกเรา ผมก็ไม่ได้แข็งแกร่งที่สุด คุณสามารถออกคำสั่งไปยังพวกเขาได้ แล้วผมมีบางเรื่องที่อยากจะเตือนคุณไว้ซะก่อน ปล่อยให้เจ้าหนุ่มตะวันออกคนนี้ไปจากวอชิงตันซะเถอะ อย่าไปหาเรื่องเขาอีกเลย…” หลังจากที่โทมัสกล่าวประโยคนี้จบ ก็เดินจากไปเองโดยไม่สนใจโฮบาม่าและบีชอีก
……………………………………………………….
