ี่แม้แต่โทมัสซึ่งเป็นหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับพลังพิเศษแห่งประเทศMก็ยังจนปัญญา ทหารธรรมดาๆ อย่างพวกเขาไหนเลยจะกล้าขวาง ต่อให้มือปืนอยู่ในมือก็ตามที
โทมัสยืนอยู่บริเวณสวนดอกไม้ที่มุ่งไปยังทำเนียบขาว มองดูเย่เทียนเฉินจากไป ในสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาอยู่มาหลายสิบปี สามารถเป็นหัวหน้าหน่วยสืบราชการลับพลังพิเศษแห่งประเทศMได้ สามารถพัฒนาฝีมือจนถึงระดับนี้ได้ นั่นก็เป็นส้นทางแห่งการฆ่าฟัน แต่การต่อสู้กับเย่เทียนเฉินชายชาวตะวันออกคนนี้ ทำให้เขาประหลาดใจมากจริงๆ อายุไม่ถึงยี่สิบปีก็มีความสามารถเช่นนี้แล้ว ช่างทำให้ผู้คนตกตะลึงเหลือเกิน
“คุณโทมัส ทำไมคุณไม่ฆ่าไอ้ระยำนั่น?” โฮบาม่าเดินมายังเบื้องหน้าของโทมัส เอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ
“นั่นสิครับ ความสามารถของคุณไม่ด้อยกว่าไอ้เด็กนั่น ถ้าสู้สุดตัว จะต้องฆ่ามันได้แน่” บีชเองก็กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
โทมัสมองบีชอย่างหยามหยัน ต่อให้บีชมีฐานะเป็นนายพลแห่งกองกำลังเขตสิบห้าที่คอยอารักขาวอชิงตัน เขาก็ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตา จึงกล่าวไปอย่างเย็นชาว่า “นายพลบีช ดูเหมือนเรื่องของผมจะยังไม่ถึงคราวที่คุณจะมาวุ่นวายได้นะครับ? ถ้าหากคุณอยากจะฆ่าเด็กคนนั้น ผมก็ไม่ใส่ใจถ้าคุณจะลงมือด้วยตัวเอง ผมเชื่อว่าถ้านายพลบีชลงมือ จะต้องกำจัดเขาได้แน่!”
เวลานี้ เดิมทีในใจของโทมัสก็ไม่พอใจอยู่บ้างแล้ว กำลังคิดว่าเย่เทียนเฉินเป็นผู้มีพลังพิเศษประเภทอะไร แต่กลับถูกโฮบาม่า
