ีความรู้สึกว่าได้เผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ โทมัส ชายชราตรงหน้าคนนี้ ไม่อาจดูเบาได้เป็นอันขาด
“ถึงคุณจะอายุน้อย ผมเองก็ไม่อยากทำลายผู้มีพรสวรรค์ แต่บางทีก็ยากจะหลีกเลี่ยงการพลาดพลั้งไปได้ ระวังตัวด้วย…” โทมัสกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“แต่ไหนแต่ไหนผมไม่ต่อยตีกับคนชรา แต่บางที่ก็ฆ่า…” เย่เทียนเฉินเอ่ยพลางยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก
เย่เทียนเฉินและโทมัส ทั้งสองต่างก็มีรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัยอยู่บนใบหน้า ราวกับไม่อาจทำลายความสงบสุขของโลกได้อย่างไรอย่างนั้น แต่ทั้งสองต่างก็มองอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวัง เนื่องจากพวกเขามองไม่ออกถึงความตื้นลึกหนาบางของอีกฝ่าย เมื่อลงมือ เป็นไปได้ว่าจะทำให้ผู้คนต้องประหลาดใจ
ฉัวะ!
โทมัสลงมือก่อน ไม่มีการกระทำที่สูญเปล่าอยู่เลย เขาใช้มือซ้ายถือไม้เท้า นิ้วกลางและนิ้วชี้ข้างขวาชิดกัน ชี้ไปยังเย่เทียนเฉิน
ตู้ม!
เย่เทียนเฉินแฉลบตัวหลบกระบวนท่าของโทมัส ลมปราณสองสายพุ่งปะทะบนตัวรูปปั้นเหล็กที่อยู่ด้านหลังเก้าอี้เอนจนรูปปั้นทะลุในพริบตา ปรากฏรูเท่านิ้วขึ้นสองรู
ฟิ้วๆๆ…
เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินหลบดัชนีลมปราณของตนได้อย่างง่ายดาย ในใจของโทมัสก็ตกตะลึง เขาดูออกว่าเย่เทียนเฉินไม่ธรรมดา แต่กลับไม่รู้ว่าชายวัยรุ่นชาวตะวันออกคนนี้จะร้ายกาจถึงขั้นนี้ ดังนั้นจึงปล่อยดัชนีลมปราณออกไปด้วยความรวดเร็วเอีกสิบกว่าครั้ง นี่เป็นหนึ่งในเคล็ดวิชาพลังพิเศษที่แข็งแกร่งของเขา
คราวนี้เมื่อเผชิญหน้ากับดัชนีล
