นั้น
“คุณรู้ไหมว่าผมปรากฏตัวที่นี่เพราะอะไร?” โทมัสมองเย่เทียนเฉินด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยถาม
“ไม่รู้สิครับ เดาว่าคงมานั่งเก้าอี้เอนนี่ล่ะมั้ง!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างนึกสนุก
“รัฐบาลประเทศMพวกนี้ต่างเป็นพวกไร้ประโยชน์ พวกเขาฆ่าคุณไม่ได้ เลยเรียกผมมาฆ่า!” โทมัสกล่าว จ้องมองไปยังดวงตาของเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินชะงัก ถามออกไปอย่างผ่อนคลายว่า “งั้นคุณรู้ไหมว่าผมมาทำอะไรที่นี่?”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน บางทีคุณคงมาดูน้ำพุล่ะมั้ง?” โทมัสเองก็พูดติดตลก
“จริงๆ ผมหิวมากเลยน่ะครับ เที่ยวเตร่อยู่ในเขตเมืองวอชิงตันอยู่ตั้งนาน อยากจะให้โฮบาม่าเจ้าถิ่นของที่นี่เลี้ยงข้าวผมสักหน่อย” เย่เทียนเฉินยักไหล่ เอ่ยด้วยท่าทางจนปัญญา
โทมัสพยักหน้า เขารู้สึกว่าชายวัยรุ่นตรงหน้ามีกลิ่นไอของราชัน เผชิญหน้ากับตนโดยไม่มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย บางทีเขาอาจจะมีความสามารถที่ต่อกรกับตนเองได้ สิบปีแล้ว เป็นเวลาสิบปีแล้ว สิบปีที่โทมัสไม่ได้ลงมือ ในสิบปีนี้ก็ไม่เจอศัตรูที่คู่ควรให้เขาลงมือ แต่วันนี้เขามีลางสังหรณ์ว่า ตนเองจะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่
“ดูสิ พวกเราคุยกันมานานขนาดนี้แล้ว ใครหลายคนคงรอจนร้อนใจหมดแล้ว ถ้ายังไงมาออกกำลังยืดเส้นยืดสายกันหน่อยเป็นไง?” โทมัสพูดแล้วพยุงไม้เท้าขึ้นยืน
เมื่อเห็นโทมัสยืนขึ้น เย่เทียนเฉินก็คาบบุหรี่ไว้ที่ปากแล้วสูบเข้าไปเฮือกใหญ่ เขาจริงจังขึ้นมาแล้ว ตั้งแต่เกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ เป็นครั้งแรกที่ม
