ิดเช่นนี้จริงๆ ตั้งแต่กลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตบุกโจมตีคฤหาสน์ตระกูลหลิ่วเป็นต้นมา เย่เทียนเฉินก็ต่อสู้มาตลอดทั้งคืน รวมทั้งเพิ่งจะฝืนใช้ “ธนูสายฟ้า” ไปเมื่อสักครู่นี้ หิวจนท้องร้องโครกครากแล้ว
ตอนนี้เอง ภายในเขตทหารเขตที่สิบห้าใจกลางรัฐวอชิงตัน บีชได้ฟังรายงานจากทหารใต้บังคัญบัญชาเกี่ยวกับสถานการณ์การตามล่าพวกเย่เทียนเฉินก็โกรธจนปัดแก้วชาตกแตกไปเจ็ดใบ จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ตนเองเคลื่อนไหวกองกำลังชั้นยอดจากเขตสิบห้า ทั้งยังส่งเครื่องบินรบไปอีกสี่ลำ ปิดล็อคทั่วทั้งรัฐวอชิงตัน แต่ก็ยังปล่อยให้ชาวตะวันออกไม่กี่คนหนีไปได้ ช่างขายหน้าเหลือเกิน ช่างอัปยศเหลือเกิน ช่างทำให้เขาโกรธจนทนไม่ไหวจริงๆ“ไอ้โง่ ไอ้พวกโง่ ไม่ได้บอกว่าล้อมพวกชาวตะวันออกไว้ได้แล้วเรอะ? ทำไมพวกมันถึงหนีไปได้?” บีชตวาดด่าทหารที่เข้ามารายงานเสียงดัง“รายงานท่านนายพล เดิมทีพวกชาวตะวันออกไม่กี่คนนั้นต้องตายแน่นอน แต่ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาสำคัญ ปีศาจตะวันออกจะปรากฏตัวออกมา…ฆ่าคนของเราทั้งหมด…” ทหารที่ยืนอยู่เบื้องหน้าบีชกล่าวด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทาเล็กน้อย“ปีศาจตะวันออก เป็นไอ้ปีศาจตะวันออกนี่อีกแล้ว ฉันจะต้องฆ่ามันแน่ จะต้องหั่นศพของมันเป็นหมื่นๆ ชิ้น…” บีชทุบลงบนโต๊ะทำงานพลางตะโกนออกมา“รายงาน!” ตอนนี้ ข้างนอกมีทหารมาอีกนายหนึ่ง ดูเหมือนจะมารายงานสถานการณ์อะไรบางอย่าง“เข้ามา!” บีชสงบสติอารมณ์ของตนเองพลางกล่าวทหารนายหนึ่
