ได้ก็พอ เรื่องอื่นผมจัดการเอง!” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองหลิวอวี่อย่างจริงจัง
“อืม!” ตอนนี้หลิวอวี่เชื่อมั่นในตัวเย่เทียนเฉินเป็นอย่างมาก ระหว่างพวกเขาสองคนไม่มีบุญคุณความแค้นอะไรอีกแล้ว อย่างมากก็มีเพียงแค่ความต้องการแข่งขันกันระหว่างผู้แข็งแกร่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งนั่นก็ไม่ได้มีผลกระทบต่ออารมณ์ของทั้งสองแต่อย่างใด
หลายครั้งหลายครา เริ่มตั้แต่มาถึงวอชิงตันจนกระทั่งตอนนี้ หากไม่ใช่เพราะการลงมือของเย่เทียนเฉิน พวกเขาจะสามารถคุ้มครองหลิ่วหรูเหมยทำภารกิจจนสำเร็จได้อย่างไร ดังนั้น ความเข้าใจผิดที่พวกเขา หลิวอวี่ เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋น มีต่อเย่เทียนเฉินก็ค่อยๆ คลี่คลายลง ส่วนหย่งชุนไท่เดิมทีก็มองเย่เทียนเฉินในแง่ดีอยู่แล้ว ทางด้านหลิ่วหรูเหมยนั้น ไม่รู้ว่าทั้งสองยังจะต้องทำสงครามปากกันไปอีกกี่ครั้ง
หลิวอวี่ขับเครื่องบินขึ้นมุ่งตรงไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ที่นั้นนับว่าเป็นสถานที่ที่มีกองกำลังรักษาการณ์อ่อนแอที่สุดในวอชิงตัน ก่อนมาพวกเขาได้ทำการค้นคว้ามาอย่างดี หย่งชุนไท่และหลิ่วหรูเหมยนั่งพักผ่อนอยู่บนที่นั่ง เฟยอวิ๋นกำลังพันแผลให้เจียงเหมิง ส่วนเย่เทียนเฉินหลังจากที่นั่งในเครื่องก็หลับตาพักผ่อนร่างกาย
สิบนาทีผ่านไป พวกเย่เทียนเฉินมาถึงทิศตะวันออกเฉียงใต้ของวอชิงตันแล้ว ที่นั่นมีภูเขาสูงอยู่แห่งหนึ่ง ขอเพียงบินผ่านภูเขาลูกนั้นไปได้ก็จะออกจากเขตรัฐวอชิงตันแล้วและโดยปกติจะถือว่าปลอดภัย
