ใบหน้าของหลิวอวี่อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย พวกหย่งชุนไท่และหลิ่วหรูเหมยก็ผ่อนลมหายใจ เดิมทีคิดว่าการที่เครื่องบินจะออกไปจากเขตรัฐวอชิงตันได้นั้นจะเป็นเรื่องยาก เมื่อสักครู่เย่เทียนเฉินก็ยังพูดว่าทั้งรัฐวอชิงตันถูกกองกำลังทหารปิดไว้หมดแล้ว พวกเขาคงไม่ถึงกับคิดไม่ถึงเรื่องการปิดน่านฟ้า
“ถ้านี่ผ่านไปด้วยดี พวกเราก็จะบินออกจากอาณาเขตรัฐวอชิงตันแล้ว” หลิวอวี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ภารกิจประสบความสำเร็จอย่างราบรื่น” เฟยอวิ๋นเปิดปากกล่าว
ทันใดนั้นเอง เย่เทียนเฉินลืมตาทั้งสองมองไปยังเบื้องหน้าอย่างเคร่งขรึมพลางกล่าวว่า “มาแล้ว เลี้ยวขวา!”
“มาแล้ว? อะไรมา?” หลิวอวี่กล่าวถามออกไปอย่างงงงวย
เสียงบึ้มบึ้มบึ้มดังขึ้น เบื้องหน้าเฮลิคอปเตอร์ที่พวกหลิวอวี่โดยสารอยู่ปรากฏเครื่องบินทหารสองลำ ไม่รอให้พวกเขาได้ทันตอบสนอง ด้านหลังก็ปรากฏเครื่องบินทหารขึ้นอีกสองลำ บินเข้ามาล้อมพวกเขาไว้
“เลี้ยวขวา ที่เหลือผมจัดการเอง!” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเข้ม
หลิวอวี่ได้สติกลับมาก็รีบพาเครื่องหักขวา ไม่กล้าขับไปข้างหน้าอีก บนเครื่องบินทหารทั้งสี่ลำนี้ต่างก็ติดอาวุธหนักเอาไว้ มีกระทั่งจรวดนำวิถี พวกเขาที่ไม่มีทั้งปืนหรือระเบิดหากขับพุ่งเข้าไป ไม่ใช่ว่าจะเป็นการประเคนเป้าให้ผู้อื่นหรอกหรือ?
เย่เทียนเฉินหันไปมองหลิ่วหรูเหมยพลางกล่าวว่า “พวกเธอไปก่อนเลยไม่ต้องสนใจฉัน ฉันจะไปจัดการเครื่องบินสี่ลำนี่ก่อน”
“นี่…นาย…”
ไม่รอให้หลิ่วหรู
