ชลย!” หย่งชุนไท่กล่าวอย่างเย็นชา
ได้ยินคำพูดของหย่งชุนไท่ พวกหลิวอวี่ก็พยักหน้า พวกเขาต่างก็รู้สถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างดี หากต้องการบุกออกไป ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ มีเพียงต้องสู้สุดชีวิตเท่านั้น
การต่อสู้อันดุเดือดดำเนินไปราวครึ่งชั่วโมง หลิวอวี่ เจียงเหมิง เฟยอวิ๋ยและหย่งชุนไท่ รวมทั้งหลิ่วหรูเหมยเข้าร่วมการต่อสู้ ลูกกระสุนปืนทั้งหมดต่างยิงถูกอากาศ เหล่าทหารที่ล้อมโจมตีพวกเขาก็บาดเจ็บล้มตายไปมาก ส่วนพวกเขาห้าคนจะมากจะน้อยก็ได้รับบาดเจ็บอยู่บ้าง ในหมู่พวกเขาเจียงเหมิงบาดเจ็บหนักที่สุด ถูกปืนยิงที่ไหล่ซ้าย ทะลุไปถึงปอด เลือดสดๆ ไหลออกมาไม่ขาดสาย พริบตาก็เปียกชุ่มเสื้อผ้าเขาไปหมด
“เจียงเหมิง เจียงเหมิง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฟยอวิ๋นยิงปืนตอบโต้ไปพลางตะโกนถามเจียงเหมิงไปพลาง
“ยังไม่ตาย ทุกคนระวังตัวให้ดี มีสไนเปอร์” เจียงเหมิงใบหน้าซีดขาว พยายามอดกลั้นความเจ็บปวดอย่างเต็มที่
เมื่อสักครู่นี้เจียงเหมิงถูกปืนยิงเข้าโดยไม่คาดคิด อีกฝ่ายมีสไนเปอร์หลบอยู่ในที่ลับ เมื่อมีโอกาสก็จะลั่นไกยิงหัวพวกเขา ต้องการที่จะฆ่าพวกเขาให้ได้ ไม่ปล่อยให้พวกเขากลับปะเทศ
หลิ่วหรูเหมยมองทุกอย่างด้วยความร้อนใจ พวกเขาถูกล้อมไว้แล้ว ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะฝ่าออกไป ต้องเผชิญกับยอดทหารจำนวนมากขนาดนี้ ทำได้เพียงสู้ตายเท่านั้น ไม่มีทางฝ่าทะลวงไปได้ หรือว่าครั้งนี้พวกเขาจะต้องตายอยู่ที่นี่จริงๆ?
อีกด้านหนึ่ง น
