กจริงๆ และทุกคนยังใช้ปืนกลมืออีกด้วย นอกจากนี้ยังมีสไนเปอร์ซุ่มอยู่ในที่ลับ ทำให้พวกเขาแสดงตัวออกไปไม่ได้ ทำได้เพียงถอยหลังไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ไม่มีที่ให้ถอยแล้ว
“พวกเราทำยังไงกันดี?” เฟยอวิ๋นประคองเจียงเหมิงที่ได้รับบาดเจ็บ มองไปยังหลิวอวี่พลางกล่าวถาม
“ต่อให้พวกเราต้องตาย ก็ไม่อาจปล่อยให้ถูกจับไปเป็นเชลยของประเทสMได้ ภารกิจครั้งนี้ไม่มีทางสำเร็จ คงได้แต่ขอโทษต่อประเทศชาติและประชาชนแล้ว ถ้าหากยังถูกคนประเทศMพวกนี้จับตัวไปอีก ก็ยิ่งทำให้พวกเราไม่อาจเงยหน้าเงยตาในประเทศจีนได้เลย” หลิวหรูเหมยกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
“คุณหนูพูดถูก ต่อให้ตายก็ไม่ยอมเป็นเชลย” หย่งชุนไท่กล่าวพลางพยักหน้า
“ดี งั้นพวกเราบุกออกไปฆ่าให้สะใจ ฆ่าได้มากขึ้นคนเดียวก็คนเดียว” หลิวอวี่กำหมัดแน่น
ซู่ม!
ตอนที่พวกหลิวอวี่ทั้งหมดเตรียมตัวจะพุ่งออกไปโดยไม่เกรงกลัวว่าจะถูกลูกปืนยิงจนพรุนแต่ไม่ยอมเป็นเชลย แสงสว่างสายหนึ่งก็ทำลายความมืดมิดในท้องฟ้า
ตู้ม!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวเสียดฟ้า รถบรรทุกลำเลียงของทหารถูกระเบิดจนปลิว ทหารประเทศMสิบกว่าคนถูกระเบิดจนกระจาย ทุกคนตกใจจนชะงักไปครู่หนึ่ง ใครกันที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ กระทั่งลูกปืนหัวจรวดก็เอามาใช้
ทุกคนต่างมองไปยังทิศทางที่ลูกปืนหัวจรวดถูกยิงมา เห็นเพียงเงาคนร่างหนึ่ง มือซ้ายล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง มือขวาแบกปืนRPG เดินเข้ามาช้าๆ จุดที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากที่สุดก็คือ บุหรี่ที่เขา
