ยนเฉินหาวอีกครั้ง พลางยกนาฬิกาที่สวมอยู่บนมือให้หลิ่วหรูเหมยดู
หลิ่วหรูเหมยเห็นว่าเย่เทียนเฉินคนนี้ยังมีกะจิตกะใจมาล้อเล่นอยู่ ก็ร้อนใจจนหยิกแขนเขาไปครั้งหนึ่งแล้วกล่าวว่า “พวกเราเจอกับผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่ง นายไม่เห็นหรือไง? ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป พวกเราทั้งหมดได้ตายอยู่ที่นี่แน่!”
“นี่ อย่ามาทำเป็นว่าฉันกับเธอสนิทกันให้มากนักนะ ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นเธอเป็นผู้หญิง ฉันตอบโต้ไปแล้ว!” เย่เทียนเฉินกล่าวกับหลิ่วหรูเหมยอย่างไม่พอใจ
“นาย…ทำไมนายเป็นคนแบบนี้ เสียทีที่ผู้อื่นเขาเป็นห่วง” หลิ่วหรูเหมยโกรธจนทำปากยู่อย่างน่ารัก พลางกัดฟันกล่าว
“เป็นห่วงฉัน? เธอใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันว่าเธอห่วงว่าฉันจะกลับมาอย่างราบลื่นซะมากกว่า!” เย่เทียนเฉินกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“นายจะเกินไปแล้ว หมาไม่รู้จักดีชั่วกัดได้กระทั่งมือที่ยื่นอาหารให้! เฮอะ” หลิ่วหรูเหมยใช้ดวงตาอันงดงามจ้องมองไปยังเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินเบ้ปากครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจหลิ่วหรูเหมยอีก เดินตรงไปด้านหน้า เห็นเจียงเหมิงกับเฟยอวิ๋นถูกต่อยจนถอยหลังหลายก้าว กระทั่งโอกาสโจมตีตอบโต้ก็ไม่มี พลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมา ก่อนจะตะโกนออกไปในบัดดลว่า “ไอ้โง่อย่างพวกนายสองคนมัวแต่กลัวอะไรอยู่? คนประเทศMมันก็แค่เสือกระดาษ ผู้มีพลังพิเศษประเทศMมันก็แค่เสือกระดาษ อย่าถูกวิชาที่ดีแต่ท่าสวยของเจ้าสี่คนนี้ข่มเอาสิ!”
ได้ยินเสียงด่าของเย่เทียนเฉิน เจียงเหมิงและเฟยอ
