ังพิเศษของพวกเขายังไม่ถึงระดับที่จะใช้ฆ่าคนได้
“เย่เทียนเฉิน นายคุ้มครองคุณหนูหนีไปซะ พวกเราสี่คนจะระวังหลังให้เอง!” หลิวอวี่รีบกล่าวกับเย่เทียนเฉิน
เย่เทียนเฉินมองหลิวอวี่ครู่หนึ่ง แม้ว่าเมื่อก่อจะมีการเข้าใจผิดกันเล็กน้อย แต่ฝีมือของหลิวอวี่และความภักที่ที่ทุ่มเทให้กับตระกูลหลิ่วของเขา ทำให้เย่เทียนเฉินรู้สึกนับถือ
ทันใดนั้น เย่เทียนเฉินก็ขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงการผันผวนของพลังพิเศษอันแข็งแกร่งสายหนึ่ง ผู้มาใหม่ย่อมไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษธรรมดาๆ แน่ แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก
“ไม่ทันแล้วล่ะ พวกนายรีบไปเถอะ ฉันจะหยุดคนพวกนี้เอง” สายตาของเย่เทียนเฉินจ้องมองไปเบื้องหน้า พลางเปิดปากกล่าวเสียงเรียบ
“แต่…”
“บอกให้ไปก็ไปสิ ไม่ต้องพูดจาไร้สาระให้มากความ ฉันจะไปรวมตัวกับพวกนายแน่นอน ไม่ต้องกังวล” เย่เทียนเฉินกล่าวขัดคำพูดของหลิวอวี่เสียงเข้ม
พวกหย่งชุนไท่ทั้งหลายต่างก็ตกตะลึง และรู้สึกได้ว่าเรื่องราวชักจะไม่สวย ตลอดทางเย่เทียนเฉินคนนี้ต่างก็มีท่าทางเอ้อระเหยลอยชาย ไม่เคยมีท่าทีจริงจังเช่นนี้มาก่อน หากไม่ได้เป็นเพราะมีศัตรูที่แข็งแกร่งมาโจมตี เย่เทียนเฉินคงไม่เป็นเช่นนี้ กล่าวตามจริง หากมีศัตรูที่แข็งแกร่งโผล่มาอีก พวกเขาอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรเย่เทียนเฉินไม่ได้ กลับจะไปถ่วงการต่อสู้ของเย่เทียนเฉินเสียมากกว่า
“ไปเถอะ!” หย่งชุนไท่เปิดปากกล่าว
หลิวอวี่ เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋น ทั้งสามต่างก็รีบล่าถอยไปคุ้
