ั้งท้ายเอง” หย่งชุนไท่กล่าวพลางมองเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋น
“หย่งชุนไท่ พวกเราไม่กลัวตาย นี่คือภารกิจของพวกเรา ทำตามแผนเดิมเถอะครับ” เจียงเหมิงรีบกล่าว
“ใช่แล้วครับ หย่งชุนไท่ คุณอย่าได้ดูเบากองทัพเหยี่ยวของเราเราไป ความตายนับเป็นอะไรได้ จะต้องฆ่าผู้มีพลังพิเศษให้ได้สักหลายคนหน่อย” เฟยอวิ๋นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เห็นความแน่วแน่ของพวกเขา หย่งชุนไท่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร อย่างไรเสียก็ต้องคุ้มครองหลิ่วหรูเหมยขึ้นเครื่องด้วยแรงทั้งหมดที่มี มิฉะนั้นความยากลำบากทั้งหมดจะต้องสูญเปล่า
เวลาเที่ยงคืน พวกหลิ่วหรูเหมยได้มาถึงเมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่าเมืองชีคแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาจอดรถไว้ด้านนอกไม่ได้เข้าไป คอยสังเกตการณ์ทุกการเคลื่อนไหวภายในเมือง
เมืองชีค แท้จริงแล้วเป็นเขตพัฒนาแห่งหนึ่งบริเวณชายขอบของรัฐวอชิงตัน ทั้งเมืองมีถนนสายเดียว สองข้างทางมีคฤหาสน์เล็กๆ วางเรียงราย ถนนยาวประมาณหลายหมื่นเมตร กลางถนนมีความกว้างห้าเมตร เป็นเมืองที่ค่อนข้างพิเศษ
“ไม่ได้การแล้ว ทำไมเมืองนี้ถึงไม่มีคนอยู่เลย ขนาดไฟในคฤหาสน์ก็ยังไม่มี?” หลิวอวี่ขมวดคิ้วกล่าวออกมาอย่างกังวล
“ที่นี่เดิมทีก็ไม่มีคนอาศัยอยู่ เพิ่งจะเข้ามาพัฒนาได้ไม่นาน เห็นได้ชัดว่ามีการซุ่มโจมตีของอีกฝ่ายแน่นอน ทุกคนระวังตัวไว้ด้วย” หลิ่วหรูเหมยเปิดปากกล่าว
สามารถใช้วลีที่ว่า “รู้ทั้งรู้ว่าในภูเขามีเสือก็ยังเต็มใจเข้าไป” มาอธิบายการมาประเทศMเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลลับ
