ของพวกหลิ่วหรูเหมยได้ ไม่มีคำไหนเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายจะซุ่มโจมตี จะมีผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งปรากฏตัวออกมา แต่พวกเขาก็ยังต้องมา เหตุผลหนึ่งก็คือประเทศจจีนต้องการข้อมูลลับนี้เป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังรู้ดีว่าถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว มันไม่ใช่วิสัยของชาวจีนอย่างพวกเรา
“ไปเถอะ ได้เวลาแล้ว!” หย่งชุนไท่มองนาฬิกาแล้วกล่าวออกมา
หลิ่วหรูเหมย หลิวอวี่ เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นต่างพยักหน้า หย่งชุนไท่เดินนำไป ส่วนพวกเขาเดินตามหลัง เข้าไปยังเมืองชีค
ระหว่างทางมาพบผู้คนเลย กล่าวได้ว่านี่เป็นเมืองร้างแห่งหนึ่งที่สร้างได้อย่างงดงาม คฤหาสน์ทั้งสองข้างทางทั้งหมดต่างก็ออกแบบตามบ้านสไตล์ฝรั่งเศส
ในวินาทีที่พวกหย่งชุนไท่เหยียบย่างเข้าสู่เมืองชีคนั้น ภายในคฤหาสน์หลังสุดท้าย ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งลืมตาขึ้น คนคนนี้ก็คือซิลลี่ มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายสายหนึ่ง กล่าวออกมาอย่างเย็นชาว่า “ไม่คิดว่าไอ้ตะวันออกไม่กลัวตายกลุ่มนี้มันจะกล้ามา ทำตามแผนซะ พอได้ข้อมูลมาก็ฆ่าพวกมันให้หมด”
“ครับ!”
เมื่อเห็นผู้มีพลังพิเศษข้างกายจากไป ซิลลี่ก็ยกแก้วเหล้าขึ้นมาอย่างพึงพอใจ นั่งไขว่ห้างพิงอยู่บนโซฟา เขาแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งมากจริงๆ ตอนที่พวกหยุ่งชุนไท่ทั้งห้าคนเดินเข้ามาก็รับรู้ได้แล้ว ทั้งยังสามารถวิเคราะห์ความสามารถของพวกเขาได้จากพลังที่ผันผวนบนร่างกายของพวกเขาทั้งห้า แม้ว่าในหมู่พวกเขา หย่งชุนไท่
