“หยุด ที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไป…”
ชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนอยู่หน้าประตูตึกที่เป็นรังของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต เห็นชายชาวตะวันออกคนหนึ่งเดินเข้ามา ก็ตะโกนใส่เย่เทียนเฉินทันที
เย่เทียนเฉินไม่ได้ตอบ มุมปากประดับไปด้วยรอยยิ้มสายหนึ่ง ในตอนที่อยู่ห่างจากชายฉกรรจ์เฝ้าประตูทั้งสองราวสองเมตร ก็วิ่งพุ่งเข้าไปอย่างฉับพลัน เพียงพริบตาก็ถึงเบื้องหน้าชายฉกรรจ์ทั้งสองแล้ว น่าเสียดายที่ชายทั้งสองไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงตะโกนก็ถูกเย่เทียนเฉินหักคอไปแล้ว
ราวกับเข้าไปสู่ดินแดนรกร้างก็มิปาน เย่เทียนเฉินเดินเข้าไปในตึก ฆ่าฟันไปตลอดทั้งเส้นทาง ในช่วงเวลาที่เหยียบย่างเข้าสู่ตึกแห่งนี้ เย่เทียนเฉินก็ได้แผ่พลังเขตแดนปิดกั้นออกไปเรียบร้อยแล้ว เขาจะไม่อนุญาตให้ใครก็ตามมารบกวนตอนที่เขาฆ่าคนทั้งหมดในตึกนี้โดยเด็ดขาด
หากกล่าวถึงการฆ่าแล้ว เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่เสพติดการฆ่า แต่การตายของสหายศึกที่ป่าหมอกดำได้กระตุ้นเย่เทียนเฉินอย่างลึกล้ำ เขาต้องการแก้แค้นให้คนเหล่านั้น ต้องการถอนรากถอนโคนกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต นี่คือคำสาบานที่มีต่อสหายร่วมรบที่ตายไป เป็นสิ่งที่ชายชาตรีเลือดร้อนคนหนึ่งสมควรกระทำ
ในตอนนี้เอง โกสต์และชาโดว์มาถึงชั้นบนสุดของตึกแล้ว ตึกนี้ไม่สูง มีเพียงสามชั้นเท่านั้น เส้นทางสำคัญของแต่ละชั้นล้วนมีหัวกะทิของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตเฝ้าอยู่นี่เป็นสิ่งที่แมคเคียร์จัดวางเพราะกลัวจะมีคนมาลอบสังหาร
