็นไปไม่ได้ ต่อให้ไอ้ชาวตะวันออกนั่นมันเก่ง ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกนายสองคนหรอกใช่ไหม? พวกเรากลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยพ่ายแพ้แบบนี้ ไม่เคยอนาถขนาดนี้ พวกเราต้องไปฆ่าไอ้หมอนั่นให้ได้” แมคเคียร์ตะโกนเสียงดั่งราวฟ้าผ่า
ตู้ม!
ประตูไม้ของห้องที่แมคเคียร์ โกสต์ และชาโดว์อยู่ถูกถีบจนปลิว เย่เทียนเฉินเดินเข้ามา ในปากคาบบุหรี่อยู่มวนหนึ่ง ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่มีพิษมีภัย กล่าวออกมาเรียบๆ ว่า “ไม่ต้องให้แกไปตามหาฉันหรอก ฉันมาหาแกด้วยตัวเองแล้ว”
“ปะ…ปีศาจตะวันออก!” ชาโดว์ตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว กล่าวออกมาอย่างตื่นตระหนก
โกสต์เองก็รีบถอยหลัง แมคเคีย์ดูสถานการณ์ก็รู้ว่าไม่สู้ดีจึงกำปืนในมือแน่น พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า ทั่วทั้งตึกมีทหารป้องกันอย่างแน่นหนา ซึ่งทั้งหมดล้วนเป็นหัวกะทิพร้อมอาวุธปืนของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต ทั้งยังมีไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน แต่เย่เทียนเฉินกลับสามารถมาโผล่ต่อหน้าพวกเขาได้ ก่อนหน้านี้ กระทั่งเสียงต่อสู้ เสียงร้องหรือเสียงปืนพวกเขาล้วนไม่ได้ยินเลย ความสามารถเช่นนี้จะไม่ให้พวกเขารู้สึกหนาวเหน็บอยู่ในใจได้อย่างไร
“แก แกเข้ามาได้ไง? ฉันมีลูกน้องเก่งๆ ห้าสิบกว่าคนเฝ้าอยู่ข้างล่าง” ท่ามกลางความตื่นตระหนก แมคเคียร์ยังกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย
“แกพูดถึงลูกกะจ๊อกพวกนั้นเหรอ? อ๋อ พวกมันยืนยามให้แกจนเหนื่อยก็เลยหลับไปหมดแล้ว” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้
