บ้าคลั่งมาตลอดทางโดยไม่สนใจเรื่องอื่นใดแล้ว รู้เพียงว่าต้องหนีเอาตัวรอด
สิ่งที่ทำให้โกสต์และชาโดว์คิดไม่ถึงก็คือ เย่เทียนเฉินกำลังนอนหลับอย่างสบายอกสบายใจอยู่ยนหลังคารถของพวกเขาอย่างเงียบงัน ควบคุมพวกเขาอยู่ในกำมือโดยสิ้นเชิง รอเพียงให้ถึงรังของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตค่อยฆ่าพวกเขาทั้งหมด
“พี่ใหญ่ ทำไมไม่ให้ผมฆ่าชายตะวันออกคนนั้น ล้างแค้นให้น้องสาม” ชาโดว์กล่าวอย่างโกรธแค้น
“แกแน่ใจนะว่าแกเป็นคู่มือของมันได้?” โกสต์เปิดปากกล่าวอย่างเย็นชา
ชาโดว์ชะงัก เมื่อย้อนคิดไปถึงฉากที่น้องสามถูกฆ่าก็สั่นสะท้านไปทั่วทั้งสมอง ถูกต้องมิอาจปฏิเสธได้ หากเป็นเขาที่พุ่งเข้าไปก็จะต้องมีจุดจบเช่นเดียวกับน้องสาม ถูกเย่เทียนเฉินฆ่า จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าคนจีนที่เป็นไอ้เอเชียขี้โรคในสายตาของชาวต่างชาติมานับร้อยปีจะมียอดฝีมือเช่นนี้ปรากฏตัวออกมา
“ต่อให้ผมคนเดียวฆ่าไอ้ชายตะวันออกจอมโฉดนั่นไม่ได้ แต่ถ้าผมกับพี่ร่วมมือกัน จะไม่มีทางกำจัดมันได้เลยเหรอ? ทำไมพวกเราต้องหนีด้วย?” ชาโดว์ยังคงกล่าวอย่างไม่พอใจ
“ฉันจะขอบอกนายให้ชัดเจนไปเลย ต่อให้ฉันกับนายร่วมมือกัน ก็ไม่ใช่คู่มือของชายชาวตะวันออกคนนั้น มีแต่ตะจบแบบน้องสาม” โกสต์กล่าว
“นี่…จะเป็นไปได้ไง พวกเราสิบปีศาจเป็นกำลังสำคัญของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยพ่ายแพ้ คราวนี้ถึงกับมาแพ้ด้วยน้ำมือของชายชาวตะวันออกคนหนึ่ง แล้วก็…แล้วทหารทั้งหมดก็ย่อยยั
