“อ๊าก…”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น เย่เทียนเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ส่วนบลัดกรีดร้องออกมาพลางกระเด็นออกไปแล้วตกลงสู่พื้นอย่างแรง มือขวาของเขาบิดจนเปลี่ยนรูป เลือดสดๆ ไหลออกมาไม่ขาดสาย เกรงว่าแม้แต่กระดูกก็แหลกจนใช้การไม่ได้ ใบหน้าของเขาขาวซีดไปทั้งหน้า เจ็บจนแยกเขี้ยวพลางลุกขึ้นมาจากพื้น มองไปทางเย่เทียนเฉินอย่างโหดดหี้ยม ในดวงตาเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน
หนึ่งหมัด เพียงแค่หนึ่งหมัดเท่านั้น หมัดนี้ของบลัดใช้แรงเต็มกำลัง ส่วนเย่เทียนเฉินเพียงแค่ยกหมัดขึ้นมาต้อนรับตามใจ ก็ทำให้เขาถูกต่อยจนกระเด็น มือขวาแหลกเหลวกระดูกหัก เกรงว่าชั่วชีวิตมือขวานี้คงไม่อาจใช้การได้ พิการไปแล้วโดยสิ้นเชิง
เฟยอวิ๋นที่อยุ่อีกด้านหนึ่งก็ตกใจจนคางแทบร่วง บลัดเป็นคนที่เขารับมือ เมื่อสักครูทั้งสองสู้กันอย่างรุนแรงไปครึ่งชั่วโมงกว่า เขาย่อมเข้าใจความสามารถของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ตามฝีมือแล้ว บลัดนับว่าอ่อนแอที่สุดในหมู่สามคนนี้ แต่จุดที่แข็งแกร่งที่สุดของเขาเพียงจุดเดียวก็คือพลังกาย พลังกายที่แข็งแกร่งมาก หนึ่งหมัดมีพลังถึงหนึ่งพันจวิน(ประมาณหนึ่งหมื่นห้าพันกิโลกรัม) เมื่อสักครู่เฟยอวิ๋นเองก็โดนไปหลายหมัดจนเลือดแทบพุ่งกระฉูด
ตอนนี้ เย่เทียนเฉินเองก็สะบัดหมัดไปมา ท่าทางราวกับไม่ได้ใช้แรงมากมายอะไร แต่กลับซัดบลัดจนกระเด็นออกไปและมือขวาหักงอจนเลือดสดๆ หยดออกมา
“แก…” โกสต์กัดฟันลุกขึ้นยืน มือซ้ายกุมไหล่ขวาของตน มือขวาของเขาสู
