ร่ง ทั้งยังเหนือกว่าตนเอง
“ไม่มีปัญหาหรอก ผมไม่เป็นเหมือนคุณหรอกน่า จะอัดพวกมันให้เป็นหมีแพนด้าเลย” เย่เทียนเฉินหัวเราะฮี่ๆ พลางกล่าวกับหลิวอวี่
“ไอ้เด็กนี่…” หลิวอวี่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้โดยสิ้นเชิง เดิมทีตนเองเตือนเย่เทียนเฉินด้วยความหวังดี แต่คนคนนี้กลับมาล้อเขาเล่น อย่างไรก็ตามหลิวอวี่ยังคงรู้สึกนับถือเย่เทียนเฉิน ดูเหมือนว่าคนคนนี้ไม่ว่าจะเวลาใด ต่อให้เป็นช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อที่อยู่ในวิกฤตการณ์ถึงขั้นเป็นตาย ก็มักจะยังคงรักษาสมองอันปลอดโปร่งไว้ได้ ทั้งยังสามารถพูดเล่นได้อีกด้วย
เย่เทียนเฉินมองเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านหนึ่ง พวกเขาเป็นสมาชิกหัวกะทิของกองทัพเหยี่ยว ฝีมือย่อมไม่อ่อนแอ แต่ตอนนี้ก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เพียงพอที่จะเห็นได้ถึงความสามารถอันแข็งแกร่งของชาโดว์และบลัด มิฉะนั้นด้วยฝีมือของเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นคงฆ่าพวกเขาได้ไปตั้งนานแล้ว ไหนเลยจะมัวมาสู้กันจนถึงตอนนี้
“พวกนายสองคนยังจะอึ้งอยู่ทำไม ไปยืนข้างๆ นู้น รอดูพี่ชายใหญ่อย่างฉันว่าจะเก็บกวาดพวกเขาอย่างไร” เย่เทียนเฉินกล่าวกับเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นพลางหัวเราะ
ได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉิน เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นก็ทั้งโกรธทั้งร้อนรน ทั้งหน้าแดงก่ำ พวกเขาทั้งสองต่างก็อายุมากกว่าเย่เทียนเฉิน แต่เจ้าหมอนี่กลับมองพวกเขาเป็นน้องชายตัวน้อย อีกทั้งสู้กับชาโดว์และบลัดมานานขนาดนี้ก็ยังไม่อาจฆ่าพวกเขาได้ ตัวพวกเขา
