กฏร่องรอยแห่งความโกรธอยู่เลย มีเพียงบรรยากาศกดดันที่ทำให้ผู้คนรู้สึกแทบจะแหลกสลาย หย่งชุนไท่ที่เห็นฉากนี้ ในใจก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อสักครู่เธอเข้าใจเย่เทียนเฉินผิด หากไม่ใช่เพราะคำพูดของเย่เทียนเฉิน เธอคงตายไปแล้ว ตอนนี้เย่เทียนเฉินฆ่าสมาชิกของสิบปีศาจไปคนหนึ่ง จะไม่ให้สั่นสะท้านได้อย่างไร
ความสามารถของหย่งชุนไท่กล่าวได้ว่าอยู่ในห้าอันดับแรกของจีน อย่างน้อยในหมู่พรรควรยุทธโบราณก็นับว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง กระทั่งเป็นถึงคนระดับปรมาจารย์ เธอถูกเจ็ดในสิบปีศาจรมถึงแซนเบเกอร์ล้อมโจมตี แม้ว่าจะสามารถ ใช้ฝีมืออันเยี่ยมยอด ถึงกับฆ่าไปได้สามคน ไม่อาจเรียกได้ว่าไม่แข็งแกร่ง แต่ก็ยังคงถูกมีดฟันจนได้รับบาดเจ็บ หากต้องการฆ่าสมาชิกของสิบปีศาจอย่างสบายๆ เช่นเย่เทียนเฉิน เกรงว่ากระทั่งหย่งชุนไท่ก็ไม่แน่ว่าจะทำได้
“ทำไม ทำไมเป็นแก?” แซนเบเกอร์เห็นเย่เทียนเฉินเดินเข้ามาก็ก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางกล่าวถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก
“แซนเบเกอร์ ครั้งที่แล้วแกหนีไปได้ ครั้งนี้หนีไม่ได้แน่ เพราะว่าสหายรบที่ตายไปของฉัน ต้องการให้ฉันล้างแค้นแทนพวกเขา” เย่เทียนเฉินกล่าวเสียงเรียบ เดินเข้าไปหาแซนเบเกอร์ช้าๆ
แซนเบเกอร์เป็นคนเดียวในที่นี้ที่เคยพบเย่เทียนเฉินมาก่อน และรู้ถึงความสามารถของอีกฝ่ายดี ตอนนั้นที่ป่าหมอกดำ เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เทียนเฉิน ไม่ได้เจอกันสองเดือนกว่า เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความแข็ง
