าแห่งความตายไปได้ ความสามารถเช่นนี้ต่อให้เป็นหย่งชุนไท่ที่เป็นถึงปรมาจารย์แห่งพรรควรยุทธโบราณก็ไม่มี
แต่เบื้องหน้าเย่เทียนเฉิน พวกเขาสมาชิกทั้งสามแห่งสิบปีศาจ ราวกับมดปะทะช้าง ไม่สามารถทำอะไรได้โดยสิ้นเชิง ขอเพียงเย่เทียนเฉินโจมตีกลับก็จะต้องมีคนตาย
“รีบเข้ามาเร็วๆ เถอะ ฉันยังต้องตามไปฆ่าแซนเบเกอร์อีก ไม่อาจปล่อยให้เจ้าหมอนั่นหนีรอดไปได้หรอกนะ” เย่เทียนเฉินกล่าวกับคนที่เหลือด้วยรอยยิ้ม
คนคนนั้นรู้สึกพังทลายโดยสิ้นเชิง จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ชายอายุน้อยที่มักจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า ให้ความรู้สึกไม่เป็นภัยอันตราย แต่ยามเมื่อเขาโกรธ ยามเมื่อเขาโมโห ยามเมื่อเขาลงมือ กลับฆ่าคนราวผักปลา นี่เป็นชายที่ถูกมัจจุราชสิงสู่โดยสิ้นเชิง กล่าวได้ว่าตัวเขาก็คือมัจจุราช
“ปีศาจ แก แกมันเป็นปีศาจแห่งแดนตะวันออก…” คนที่เหลือคนนั้นกล่าวด้วยร่างกายอันสั่นเทา
สำหรับผู้ที่มีฝีมือแข็งแกร่ง และยิ่งสำหรับผู้ที่ผ่านการฆ่าคนมากนับไม่ถ้วนแล้ว ความตายนั้นไม่น่ากลัว แต่ว่ายามเมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่ทำให้เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะตอบโต้ ทำได้เพียงรอคอยการถูกฆ่า ความสิ้นหวังและความไม่ยินยอมพร้อมใจเช่นนั้น ถึงจะทำให้ผู้คนหวาดกลัว
“ฉันไม่ใช่ปีศาจ ความจริงฉันคนนี้เป็นมิตรมากเลยทีเดียว ก็แค่คนของประเทศMอย่างพวกแกมีอคติก็เท่านั้น” เย่เทียนเฉินกล่าวอย่างสบายๆ ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มไม่เสื่อมคลาย
“ไอ้ปี
