ต่างก็ตกตะลึงจนตาค้าง ปืนในมือก็หยุดยิงราวกับไม่รู้จักวิธีลั่นไก
“พระเจ้า รองหัวหน้าร็อคกี้ ตาย ตายแล้ว?”
“ยอดฝีมือตะวันออกที่มาคราวนี้ ช่าง ช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว…”
“ถอยเถอะ ไม่งั้นพวกเราได้ตายอยู่ที่นี่กันหมดแน่”
ยอดฝีมือนักฆ่าของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตหลายคนสติแตกซ่านในชั่วพริบตา นี่ไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาไม่มีความกล้าหรือฝีมือไม่แข็งแกร่งพอ แต่เป็นเพราะร็อคกี้แบร์ที่เป็นรองหัวหน้ากลุ่มทั้งยังเป็นหัวใจสำคัญของการปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ตายไปแล้ว แล้วยังจะให้คนที่เหลือพุ่งเข้าไปฆ่าต่ออีกหรือ? สิ่งที่ทำให้สะเทือนใจที่สุดก็คือ ฝีมือของร็อคกี้แบร์จัดอยู่ในสามอันดับแรกของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิต เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดนอกเหนือจากหัวหน้ากลุ่มและรองหัวหน้าอีกคนที่ชื่อแซนเบเกอร์ ไม่คิดว่าจะถูกผู้อื่นหักคอเอาง่ายๆ จะไม่ให้ยอดนักฆ่าของกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตที่เหลือสิ้นหวังได้อย่างไร
หลิวอวี่ เจียงเหมิง เฟยอวิ๋น รวมไปถึงหย่งชุนไท่ที่พุ่งออกไปเพื่อค้นหาและฆ่าผู้เป็นหัวหน้า และยังมีหลิ่วหรูเหมยที่หลบอยู่หลังรถและมองเหตุการณ์นี้ด้วยความตกใจ พวกเขาทั้งหมดต่างก็ตกตะลึงจนนิ่ง มองเย่เทียนเฉินเดินออกมาจากเงามืด เป็นเขาที่ฆ่าร็อคกี้แบร์ และดูเหมือนจะสบายๆ ไม่เปลืองแรงอะไรเลยแม้แต่น้อย
“ฉันหิวมากเลย รีบฆ่าคนพวกนี้แล้วกลับไปกินข้าวกันเถอะ!” เย่เทียนเฉินกล่าวกับพวกหลิวอวี่เรียบๆ
เรื่องราวที่เหลือก็ง่าย
