ดายเป็นอย่างมาก พอร็อคกี้แบร์ตาย เหล่ายอดนักฆ่าจากกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตกลุ่มนี้ก็สูญเสียแกนนำไป รีบวิ่งหนีกันอุตลุดแต่ฝีมือของพวกหลิวอวี่ เจียงเหมิง เฟยอวิ๋น ก็ไม่ใช่อ่อนแอ ไล่ตามโจมตีไประยะหนึ่งก็เหลือฆ่านักฆ่ารอดชีวิตเพียงสิบกว่าคน
เย่เทียนเฉินหาวออกมาครั้งหนึ่ง ที่เขาควรจะลงมือก็ลงมือไปแล้ว ที่เขาควรทำก็ทำไปแล้ว ต่อจากนี้ก็เหลือเพียงรอให้ไปถึงคฤหาสน์ของตระกูลหลิ่วและกินดื่มสักมื้อใหญ่ๆ ดังนั้นจึงเดินเข้าไปนั่งที่รถคันหน้าสุด เนื่องจากรถที่เขาและหลิ่วหรูเหมยนั่งมาก่อนหน้านี้ถูกระเบิดแหลกเป็นจุลไปแล้ว น่าสงสารคนขับรถผู้นั้นที่ต้องสละชีพไป เพราะยามนั้นเย่เทียนเฉินช่วยทันเพียงหลิ่วหรูเหมยคนเดียว
หลิ่วหรูเหมยที่ยังมีอาการช็อคเล็กน้อยก็เข้าไปนั่งในรถ ส่วนหย่งชุนไท่กลับยิ้มออกมา เธอมองไม่ผิดจริงๆ หากมีเย่เทียนเฉินร่วมทางไปด้วย ภารกิจในครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่นอน เมื่อสักครู่เธอพุ่งออกไปก็เพราะอยากจะหาร็อคกี้แบร์และฆ่าทิ้งซะ เพื่อทำให้หลุดพ้นจากวิกฤตการณ์ที่ถูกล้อมอยู่นี้
แต่หย่งชุนไท่หาไปแล้วหลายที่ก็ยังหาลาดเลาของร็อคกี้แบร์ไม่เจอ พอเย่เทียนเฉินลงมือ ไม่เพียงแต่หาร็อคกี้แบร์เจอ แถมยังฆ่าเขาได้อีกด้วย ความสามารถเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ
“นี่ เจ้าคนชั่ว ทำไมนายถึงหาเจ้าหมอนั่นในสภาพมืดๆ แบบนี้ได้ แล้วยังฆ่าเขาได้อีก?” หลิ่วหรูเหมยมองเย่เทียนเฉินที่นั่งอยู่บริเวณที่นั่งคนขับพ
