ลางกล่าวถาม
“ยามกลางคืนมอบดวงตาอันมืดมิดให้แก่ฉัน ฉันใช้มันตามหาแสงสว่าง…” เย่เทียนเฉินตอบไม่ตรงคำถาม ทั้งยังยกคำกล่าวในคัมภีร์ธรรมมาพูดอีกต่างหาก
“นาย…ฉันอยากจะอัดนายจริงๆ” หลิ่วหรูเหมยโกรธจนกำหมัดขาวๆ ของเธอแน่นกล่าวออกมาเสียงเข้ม
“ฉันรู้น่า เป็นเพราะฉันบอกว่าก้นเธอเล็ก เธอเลยแค้นเคืองอยู่ในใจใช่ไหม จริงๆ เธอไม่ต้องไปใส่ใจหรอก เล็กก็เล็กไปสิ ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร แล้วก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครต้องการ…” เย่เทียนเฉินจงใจพูดแหย่หลิ่วหรูเหมย พวกเขาสองคนเป็นดั่งน้ำกับไฟจริงๆ
“ใครเล็กกัน นายสิเล็ก นายมันเล็ก ของนายเล็กล่ะสิ…” หลิ่วหรูเหมยโกรธพลางพูดออกมาอย่างแง่งอน
“ของฉันใหญ่มาก แต่เธอไม่เคยเห็น…”
ได้ยินคำพูดของหลิ่วหรูเหมย เย่เทียนเฉินก็ยิ้มออกมา ตอนนี้อารมณ์เขาไม่เลวนัก อย่างน้อยการปฏิบัติการของประเทศMในครั้งนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง กลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตที่รัฐบาลประเทศMว่าจ้างมา ต่อให้ไม่นับว่าเป็นกลุ่มทหารรับจ้างอันดับหนึ่งในระดับโลก แต่ก็มีชื่อเสียงโดดเด่น ทั้งยังเคยฆ่าสหายร่วมรบของเขา คราวนี้เย่เทียนเฉินตั้งใจแน่วแน่ว่าจะถอนรากถอนโคนกลุ่มทหารรับจ้างมารโลหิตซะ เพื่อล้างแค้นให้สหายร่วมรบที่ตายไปที่ป่าหมอกดำ
หลิ่วหรูเหมยมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเย่เทียนเฉินทำให้คิดได้ว่าเขาตั้งใจพูดคำเหล่านี้ รู้ว่าตนเองหลงกลเข้าให้แล้ว ทั้งยังถูกชายคนนี้หยอกล้อจนหน้าแดงโดยพลัน พริบตาต่อมาจึงลุกขึ้นจากที
