ละยังต่อต้านตนเองอีกด้วย ไม่ฟังคำสั่งก็ช่างมันเถอะ เพียงแค่ตอนเองพูดกับเขาสักประโยค เขาก็จะต้องพูดโต้กลับมา แล้วยังพูดถึงจุดอ่อนของเธออีก พูดจนตนเองหน้าแดงหูแดงไปหมดแล้ว แทบอยากจะพุ่งเข้าไปกัดชายคนนี้สักหลายคำ
“นาย…” หลิ่วหรูเหมยทั้งโกรธทั้งอาย ใช้ดวงตาอันงดงามจ้องไปยังเย่เทียนเฉิ
“เอาล่ะ เอาล่ะ ฉันไม่มีแรงมาพูดจาไร้สาระกับเธอหรอก ก้นเล็กก็เล็กไปเถอะ ไม่ใช่เรื่องน่าขายหน้าอะไรสักหน่อย จำไว้ว่าต่อไปนี้ซ่อนไว้ให้ดีๆ ก็พอ!” เย่เทียนเฉินกล่าวโจมตีหลิ่วหรูเหมยต่อไป
ความจริงแล้ว ในความทรงจำของเย่เทียนเฉิน บั้นท้ายของหลิ่วหรูเหมยไม่นับว่าเล็ก เพียงแต่งอนมาก งอนเสียจนทำให้ผู้ความปรารถนาของผู้ชายตื่นตัว บั้นท้ายขาวๆ และความโค้งงอนกลมกลึง ยักย้ายไปมาช้าๆ ทำให้ผู้ชายนับไม่ถ้วนอดกลั้นไม่ไหวแน่นอน
“เย่เทียนเฉิน ฉันไม่จบกับนายแน่” หลิ่วหรูเหมยอนทนไม่ไหว ลุกขึ้นยืนพลางใช้หมัดขาวนวลราวผงแป้งของเธอต่อยไปทางเย่เทียนเฉิ
ตู้ม!
ตู้ม!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นสองครั้ง เสียงระเบิดบังคับให้รถลีมูซันสามคันที่คุ้มครองหลิ่วหรูเหมยโดยตรงต้องหยุดลง เบื้องหน้าเป็นถนนอันคับแคบสายหนึ่ง สองข้างทางเป็นภูเขาที่ถูกแบ่งออกจากกัน เสียงระเบือดเมื่อสักครู่นี้ ทำให้หินก้อนใหญ่ตกลงมาปิดกั้นถนนเบื้องหน้า เห็นได้ชัดว่ามีคนวางระเบิดไว้ล่วงหน้าให้ระเบิดตอนที่รถของพวกเย่เทียนเฉินผ่านมา
“มีคนซุ่มโจมตี!”หลิวอวี่ตะโกนอกมา เป็นค
