เป็นอันดับสอง เจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นกลับมองไปรอบข้างอย่างระมัดระวัง เพื่อป้องกันการลอบโจมตีอย่างกะทันหัน
ผู้คุ้มกันสามคน เย่เทียนเฉิน เจียงเหมิง และเฟยอวิ๋น ไม่นับรวมหย่งชุนไท่ เพราะเธอคุ้มครองความปลอดภัยของหลิ่วหรูเหมยตลอด ในหมู่คนเหล่านี้มีเพียงเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นที่มีระเบียบวินัย คอยระมัดระอยู่ข้างหลัง มองไปยังรอบด้านตลอดเวลา สถานที่ที่มีหญ้าขึ้นเชียวชะอุ่มเช่นนี้ ถ้าหากมีคนลอบโจมตีจะไม่มีแม้กระทั่งที่กำบัง เป็นเป้าที่มีชีวิตโดยสิ้นเชิง
“พวกสมองหมูทั้งสองคนอย่างมองไปทั่วสิ ไม่มีคนซุ่มโจมตี คนกลุ่มนี้ของคฤหาสน์ตระกูลหลิ่วที่ตกทอดกันมาในวอชิงตันประเทศ M ดูท่าแล้วก็ไม่ใช่พวกกินหญ้า ไม่ถูกอีกฝ่ายลอบติดตามหรอก” เย่เทียนเฉินหันไปมองเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นพลางกล่าว
“เฮอะ แกคิดว่าแกเป็นใครกัน? เป็นผู้วิเศษรึไง? แกบอกว่าไม่มีก็ไม่มีงั้นเรอะ?” เฟยอวิ๋นกล่าวอย่างเหยียดหยาม
“อย่าพูดจาใหญ่โตนักนะ ถึงตอนนั้นเจอเข้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งแล้วตกใจจนฉี่ราดคงไม่ดีแน่” เจียงเหมิงพูดฉีกหน้าเย่เทียนเฉิน
“คนโง่สองคน เก็บแรงไว้ดีกว่านะ คืนนี้จะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่แน่นอน”
เย่เทียนเฉินขี้เกียจสนใจเจียงเหมิงและเฟยอวิ๋นทั้งสองแล้ว เมื่อสักครู้ตอนที่ลงจากเครื่อง พลังพิเศษแห่งการรับรู้ของเขาก็แผ่ขยายไปสำรวจมาแล้ว สรรพสิ่งรอบด้านภายในหนึ่งพันเมตร ล้วนแต่รับรู้ทุกซอกทุกมุม รู้นานแล้วว่าใกล้ๆ ไม่มีคนซุ่มโจมตี ปลอด
