ลเย่มิอาจเงยหน้ามองผู้คนในเมืองหลวง เขาไม่อยากมีความสัมพันธ์อะไรกับเธออีกต่อไปแล้วจริงๆ
แต่ว่า คำพูดสุดท้ายของหลิ่วหรูเหมย พูดถึงจุดสำคัญ เมื่อคืนหลังจากที่เย่เทียนเฉินได้ยินการวิพากษ์วิจารณ์ของเย่เฉี่ยนเหวิน ก็รู้สึกว่าเรื่องที่ตนเองแอบดูหลิ่วหรูเหมยอาบน้ำเมื่อปีนั้นมีลับลมคมใน มีจุดน่าสงสัยมากมาย เหมือนกับถูกคนใส่ร้ายจริงๆ หลิ่วหรูเหมยถุงกับตรวจสอบเรื่องเช่นนี้ บางทีวันนั้นที่ถูกเหยียดหยามที่ตระกูลหลิ่ว อาจจะไม่ใช่ความตั้งใจของเธอจริงๆ ก็เป็นได้
“เมื่อปีนั้นไม่ใช่ฉันที่ให้คุณปู่ไปกดดันตระกูลเย่ของนาย อีกอย่างถ้าหากไม่ใช่ว่าฉันขอความเมตตาจากคุณปู่ล่ะก็ นายคงตายไปแล้ว ฉันจำได้ว่าวันนั้นหลังจากที่นายจากไป ฉันยังกลับไม่ถึงบ้าน เรื่องที่นายเข้ามาในห้องอาบน้ำของฉัน ก็ถูกคนอื่นบอกกับที่บ้านแล้ว นายคิดว่ามีแต่นายที่ได้รับความอัปยศหรือไง? ชื่อเสียงของผู้หญิงอย่างฉันไม่ต้องการแล้วหรือ?” หลิ่วหรูเหมยกล่าว ดวงตาอันงดงามของเธอแฝงไปด้วยหยาดน้ำตา
เย่เทียนเฉินมองหลิ่วหรูเหมยครู่หนึ่ง แม้ว่าจะอยากอยู่ให้ไกลจากผู้หญิงคนนี้ แต่ว่าเธอพูดด้วยความจริงใจ พูดอย่างมีเหตุผล โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทางน้ำตาคลอของเธอ ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง ผู้ชายคนนี้ก็เป็นเช่นนี้ จะมองผู้หญิงออกได้ที่ไหนกัน โดยเฉพาะผู้หญิงที่สวยจนทำให้ลมหายใจสะดุด ใครก็ไม่อาจเห็นท่าทางร้องไห้น้ำตาไหลของเธอได้
หลายปีมานี้ หลังจากที่ระหว่า
