งเย่เทียนเฉินและหลิ่วหรูเหมยเกิดเรื่องนั้นขึ้น เย่เทียนเฉินก็กลายเป็นตัวตลกของทั่วทั้งเมืองหลวง และกลายเป็นเศษสวะและลูกหลานไม่เอาไหนที่มีชื่อเสียง นำมาซึ่งความอัปยศที่ไม่อาจลบล้างแก่ตระกูลเย่ ส่วนหลิ่วหณุเหมย หญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงคนนี้ ก็ได้รับเสียงซุบซิบนินทามากมาย เดิมทีผู้ชายที่ตามจีบเธอนับอย่างไรก็นับไม่หมด ตั้งแต่เรื่องนั้นเกิดขึ้น คนเหล่านี้ก็ตีตัวออกห่าง ต่อให้คิดอยากจะใกล้ชิดอีกครั้ง ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ คำพูดของคนช่างน่ากลัวอย่างแท้จริง บางครั้งการซุบซิบนินทายังน่ากลัวเยิ่งกว่าการใช้มีดฆ่าคนเสียอีก
“งั้นเธอตรวจสอบถึงไหนแล้ว?” เย่เทียนเฉินกล่าวมถามออกมาทันที
เห็นว่าในที่สุดเย่เทียนเฉินก็ไม่จากไป หลิ่วหรูเหมยก็มีสีหน้าอ่อนโยนขึ้นมา ถอนหายใจครั้งหนึ่งพลางกล่าวว่า “ตอนนี้เพียงแค่สงสัย ยังไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม ฉันรู้สึกว่านายกับฉันสองคน ต่างก็ถูกผู้อื่นใช้เป็นหมาก ถูกคนอื่นวางแผน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมคนอื่นถึงต้องการวางแผนทำร้ายเราสองคน ก็ยังไม่รู้”
“เพิ่งเคยเจอเธอตรวจสอบมานานขนาดนี้ ยังตรวจสบไม่พบอะไรเลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าเธอไม่เต็มที่ หรือเป็นคนของเธอหลิ่วหรูเหมยที่ไม่มีความสามารถ” เย่เทียนเฉินกล่าวอย่างอับจนคำพูด
“นาย…ฉันดีกว่านายแล้วกัน ผู้ชายตัวโตๆ คนหนึ่ง สมงสมองไม่มีเลยสักนิด ถูกคนใส่ร้ายก็ไม่รู้ แล้วยังมาเล่นตัวกับฉันอีก ฉันไม่ได้สอบสว
