สวี่ยได้สติกลับมาก็กล่าวขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางใช้มือจี้ไปยังเย่เฉี่ยนเหวิน
เย่เฉี่ยนเหวินรีบหลบ นี่นับว่าเธอทำงานที่แม่มอบหลายให้หมดแล้ว ในใจก็ยินดีเป็นอย่างมาก ขอเพียงพี่สาวหรูเสวี่ยมีความรู้สึกต่อพี่ชายเย่เทียนเฉิน เช่นนั้นก็ยังมีหวังที่จะกลายเป็นพี่สะใภ้ของตนได้ ที่เหลือก็คือการโน้มน้าวพี่ชายเย่เทียนเฉิน เวลาที่จะตามจีบอย่างบ้าคลั่งมาถึงแล้ว
ตอนนี้เอง ภายในคฤหาสน์ตระกูลฉิน ฉินอี้ใบหน้ามืดครึ้ม นั่งอยู่ตรงกลางห้องโถงใหญ่ ด้านล่างมีลูกชายของเขาฉินเทาหยวนยืนอยู่ และยังมีอีกคนหนึ่งที่ทั้งร่างถูกห่อราวมันมี่ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นฉินเหิงแน่นอน
ฉินเหิงในตอนนี้น่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้ ใบหน้าไม่เหลือเค้าเดิม หากไม่ใช่เพราะเย่เทียนเฉินยั้งเท้าเอาไว้ ชายคนนี้จะยังสามารถนั่งอยู่ที่นี่ได้ที่ไหนกัน คงไปนอนเป็นศพอยู่ในโรงพยาบาลตั้งนานแล้ว แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่กระดูกบนใบหน้าก็หักทั้งหมด ต้องทำการผ่าตัดเย็บเข้าด้วยกัน ต่อให้หายเป็นปกติ ก็ยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้ น่าเกลียดจนทำให้ผู้คนตกใจกลัว
“พ่อครับ เหิงเอ๋อร์ถูกทำร้ายจนมีสภาพแบบนี้ เรื่องเลวร้ายแบบนี้ผมยอมไม่ได้ จะต้องแยกไอ้เจ้าเย่เทียนเฉินเป็นชิ้นๆ ให้ได้แน่นอน” ฉินเทาหยวนมองฉินเหิงที่ไม่อาจกล่าวคำพูดออกมาได้ ก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“อา อา…” ฉินเหิงเองก็ราวกับมีไฟแห่งความโกรธแค้นลุกโชนอยู่ในสองตา สั่นไปทั้งตัว อยากจะเปิดปากด่า แต่ก็อ้าปา
