มหล่นใกล้ๆ ก็ได้ยินอย่างชัดเจน
ปังปังปัง!
ข้างนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เย่เฉี่ยนเหวินเดินมาหถึงประตูห้องนอนที่ฉีหรูเสวี่ยอาศัยอสู่ ก็เคาะประตูอย่างแรง ทั้งยังตะโกนเสียงดังว่า “พี่สาวหรูเสวี่ย เปิดประตูหน่อยค่ะ หนูเองเฉี่ยนเหวิน ไม่ใช่พี่ชายแย่ๆ คนนั้น”
“ยัยเด็กแสบคนนี้นี่ คอยดูเถอะว่าหลังจากนี้พี่ชายจะจัดการกับเธอยังไง” เย่เทียนเฉินได้ยินประโยคนี้ของเย่เฉี่ยนเหวินผู้เป็นน้อง ก็มีสีเส้นสีดำผุดขึ้นบริเวณศีรษะ เด็กคนนี้นับวันก็ยิ่งไม่รู้จักระดับอาวุโส เห็นตนเองที่เป็นพี่ชายอยู่ในสายตาที่ไหนกัน
“พี่สาวหรูเสวี่ย เป็นหนูเองจริงๆ ไม่มีเจ้าพี่ชายแย่ๆ คนนั้น พี่สาวเปิดประตูหน่อยนะคะ หนูมีธุระกับพี่” เมื่อเห็นว่าฉีหรูเสวี่ไม่เปิดประตู เย่เฉี่ยนเหวินจึงตะโกนต่อไป
ตอนนี้เอง ฉีหรูเสวี่ยที่แอบอยู่ในผ้าห่มบนเตียง ยังคงมีใบหน้าแดงก่ำ ในสมองยังมิอาจสลัดภาพที่ตนเองจูบกับเย่เทียนเฉินไปได้ แม้เธอจะพยายามควบคุมตนเองไม่ให้คิดถึงฉากนั้นเช่นไร ก็ยังปรากฏอยู่ในสมอง ยิ่งไม่อยากคิดถึงเท่าไร ก็ยิ่งปรากฏในสมองมากขึ้นเท่านั้น เธอโกรธจนขบฟันแน่น เกลียดเจ้าคนชั่วเย่เทียนเฉินจะตายอยู่แล้ว
ได้ยินเสียงของเย่เฉี่ยนเหวิน ฉีหรูเสวี่ยชะงักไปชั่วครู่ แล้วจึงลุกขึ้นจากเตียง ตอนนี้เธออึดอัดจนทนไม่ไหว อยากจะหาใครสักคนคุยด้วย ช่วงนี้การคบหากับเย่เฉี่ยนเหวินและคุณป้าหลัวเยี่ยนทำให้ฉีหรูเสวี่ยรู้สึกสบายใจ หากไม่ใช่ว่าเย่เที
