ิงอัปลักษณ์ป่าเถื่อนอย่างฉีหรูเสวี่ยด้วย
“พี่ชาย มีอะไรเหรอ? กลัวว่าพี่สาวหรูเสวี่ยจะหิวเหรอ อยากขึ้นไปส่งข้าวด้วยตัวเองเหรอ?” เย่เฉี่ยนเหวินเห็นเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่มองไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ก็พูดอย่างสนอกสนใจ
“ยัยตัวแสบ วันๆ ไม่เล่าเรียนให้ดีๆ ทำไมเอาแต่ขลุกอยู่กับเรื่องพวกนี้นะ? พูดมา มีแฟนอยู่ที่โรงเรียนใช่ไหม? สารภาพมาซะดีๆ ไม่งั้นถูกพี่กับแม่รู้เข้า น้องแย่แน่” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางยิ้มร้าย
“มะ…มีที่ไหนกันล่ะ หนูไปเรียนตรงเวลาทุกวัน กลับบ้านก็ตรงเวลา จะไปเหมือนพี่ที่ไหนกัน กลับบ้านดึกมาหลายวันแล้ว” เย่เฉี่ยนเหวินได้ยินคำพูดของพี่ชาย ใบหน้าก็แดงระเรื่อ รีบกล่าวออดมาพลางทำหน้ายู่
“งั้นเหรอ? จริงหรือหลอก? พรุ่งนี้พี่ไปถามที่โรงเรียนน้องก็รู้แล้วล่ะ…” เย่เทียนเฉินถามอย่างบีบบังคับพลางแย้มยิ้มชั่วร้าย
“แม่ แม่ดูพี่สิคะ เขารังแกคนอื่น!” เย่เฉี่ยนเหวินคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินจะมาไม้นี้ จึงรีบหาแม่มาช่วย
เห็นว่าในที่สุดเย่เฉี่ยนเหวินผู้เป็นน้องก็รู้จักหวาดกลัว เย่เทียนเฉินยิ่งหัวเราะอย่างสะใจมากขึ้น แสร้งทำเป็นกล่าวอย่างอับจนคำพูดว่า “ไม่หรอกมั้ง ดูเหมือนน้องกำลังรังแกพี่อยู่เลย? ตอนนี้ถึงกับให้แม่มาช่วย ดูท่าแล้วต้องมีข่าวของน้องที่โรงเรียนแน่ๆ”
“ไม่มี เห็นชัดๆว่าพวกเรากำลังพูดถึงเรื่องของพี่กับพี่สาวหรูเสวี่ย แต่พี่ดึงหัวข้อมาเป็นเรื่องของหนู นี่ก็เป็นการรังแกคน เฮอะ ไม่สนใจพี่แล้ว
