วเหรอ?”
“พี่ชาย ทำอาหารให้หน่อย หนูหิวแล้ว” เย่เฉี่ยนเหวินเรียกใช้เย่เทียนเฉิน
“อะไรกัน? เฉี่ยนเหวิน น้องถึงกับกล้าใช้พี่ชายตัวเองไปทำอาหารเชียวเหรอ ช่างไม่มีลำดับความอาวุโสเอาซะเลย อยากถูกตีก้นใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินมองเย่เฉี่ยนเหวินน้องสาวอย่างอับจนคำพูด
“ใช่ วันนี้ผู้หญิงอย่างพวกเราสามคนเหนื่อยกันหมดแล้ว ควรให้ผู้ชายว่างๆ ทำอาหาร” ฉีหรูเสวี่ยเองก็กล่าวตามน้ำ
“เธอเป็นใครน่ะ? ที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรของเธอ พวกเราเก็บเธอไว้ก็ดีแล้ว ยังกล้ามาชี้นิ้วสั่งฉันทำนู้นทำนี่อีก ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วใช่ไหม?” เย่เทียนเฉินมองฉีหรูเสวี่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“พี่คะ เป็นพี่ที่ทำไม่ถูกนะคะ หนูกับแม่และพี่สาวหรูเสวี่ย เดินช้อปทั้งวันเต็มๆ เดินจนขาแทบหัก พี่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษสักหน่อยเถอะ เช่นทำข้าวเย็นให้กินอะไรแบบนี้?” เย่เฉี่ยนเหวินยู่ปากน่ารักๆ ของเธอ มองเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่ชายพลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์
เย่เทียนเฉินกรอกตาใส่เย่เฉี่ยนเหวินน้องสาว ความคิดของเด็กคนนี้นี่ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร เมื่อก่อนอาหารเย็นก็ล้วนเป็นแม่และน้องสาวที่ทำ ถ้าหากคืนนี้ตนเองตอบตกลงว่าจะทำอาหารเย็น เย่เฉี่ยนเหวินก็นับว่าเป็นอิสระแล้ว
“นั่นไม่ได้หรอก พี่กินมาจากข้างนอกแล้ว!” เย่เทียนเฉินยักไหล่ กล่าวด้วยท่าทางช่วยไม่ได้
“ไม่จริงมั้ง? พี่ชาย ตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงเย็น พี่กินข้าวเย็นไปแล้วเหรอ? ไม่อยากทำกับข้าวก็บอกมาตรงๆ สิ หาข้ออ้างมาก
