มายไปทำไม” เย่เฉี่ยนเหวินยู่ปากน่ารักๆ ใส่เย่เทียนเฉิน
“เฉี่ยนเหวิน ใครบางคนไม่อยากทำตัวเป็นสุภาพบุรุษจึงคิดหาข้ออ้าง อย่าไปสนใจคนแบบนี้เลย ตอนมืดเดี๋ยวพี่สาวจะทำกุ้งมังกรตัวใหญ่ที่เราชอบที่สุดให้กินนะ” ฉีหรูเสวี่ยกล่าวพลางยิ้มหวานให้เย่เฉี่ยนเหวิน
“ยังเป็นพี่สาวหรูเสวี่ยที่ดีที่สุด เฮ้อ พี่ชาย หนูไม่รู้จริงๆ ว่าพี่มีดีอะไร ถึงได้ใจพี่หรูเสวี่ยไปได้ พี่สาวหรูเสวี่ยตาบอดจริงๆ…” เย่เฉี่ยนเหวินกล่าวพลางส่ายหัว ท่าทางเช่นนั้นราวกับเห็นดอกไม้งามอย่างฉีหรูเสวี่ยปักอยู่บนขี้ควายอย่างเย่เทียนเฉินจึงเกิดความรู้สึกเสียใจและปวดใจ
“ยัยเด็กคนนี้นี่ พี่เป็นพี่ชายเธอนะ มีใครเขาพูดกับพี่ชายเหมือนเธอบ้าง?” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางมองเย่เฉี่ยนเหวินน้องสาวอย่างอับจนคำพูด
เย่เฉี่ยนเหวินทำหน้าทะเล้นใส่เย่เทียนเฉิน ฉีหรูเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็แอบยิ้ม แม้ว่าเย่เทียนเฉินจะจ้องฉีหรูเสวี่ยอย่างดุดัน แต่เขาก็ไม่อาจไม่ยอมรับว่า ผู้หญิงคนนี้งดงามจริงๆ กระทั่งตอนที่ยกยิ้มชั่วร้ายก็ยังมีเสน่ห์เช่นนั้น หากไม่คิดถึงอารมณ์ของคุณหนูใหญ่อย่างฉีหรูเสวี่ยคนนี้ ความไม่น่าเชื่อถือ และความเป็นคุณหนูสูงศักดิ์แห่งตระกูลฉี เย่เทียนเฉินก็อาจจะตกหลุมรักเธอเข้าจริงๆ ก็ได้
“เธอยิ้มอะไรของเธอ กินข้าวบ้านฉัน อาศัยอยู่ที่บ้านฉัน รีบไปทำอาหารเร็วเข้า” เย่เทียนเฉินมองฉีหรูเสวี่ยครู่หนึ่งพลางกล่าว
ฉีหรูเสวี่ยเองก็ไม่รู้ว่าทำไม ทุกครั้งที่
