ูเสวี่ยเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ แม้ว่าเธอจะไม่ได้สูงไปกว่าเย่เทียนเฉิน แต่ก็มีร่างกายอันงดงามที่สูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซ็นติเมตรโดยประมาณ เธอเขย่งเท้าอย่างน่ารักพลางเงยหน้ามองเย่เทียนเฉินด้วยความโมโห
โดยที่ไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างเย่เทียนเฉินและฉีหรูเสวี่ยก็ใกล้เข้ามา ทั้งสองต่างก็ไม่ได้รู้สึกตัว ริมฝีปากของทั้งสองห่างกันไม่ถึงห้าเซ็นติเมตร ขอเพียงแค่มีใครสักคนเดินหน้าหนึ่งก้าวก็จะสัมผัสกันแล้ว
ไม่รู้จริงๆ ว่าเย่เฉี่ยนเหวินจงใจ หรือเป็นชะตาลิขิต ในตอนนี้เองเธอก็ตะโกนออกมาว่า “มีแมลงสาบ!”
“อ๊ะ…”
ฉีหรูเสวี่ยกรีดร้องออกมาด้วยใบหน้าซีดขาว พลันโถมตัวเข้าหาเย่เทียนเฉิน ริมฝีปากของทั้งสองจึงสัมผัสกัน…
……………………………………………………….
