นั้น เป็นชั้นหนึ่งในจีนอย่างแท้จริง กลัวก็แต่ว่าต่อให้ฝีมือทำครัวของใครบางคนดียิ่งกว่านี้ ก็คงทำออกมาไม่ได้หรอก” เย่เทียนเฉินมองฉีหรูเสวี่ยอย่างไม่แยแสพลางกล่าว
“เย่เทียนเฉิน นายแอบกินกุ้งมังกรที่ฉันทำ แล้วยังแอบกินผลไม้ในจานที่ฉันใส่ไว้ในตู้เย็นอีก คุณหนูคนนี้ยังไม่ได้คิดบัญชีกับนายเลย…” ฉีหรูเสวี่ยยู่ปากอันน่ารัก คำรามใส่เย่เทียนเฉินด้วยเสียงอันดัง
พอพูดถึงผลไม้จานนั้นที่ทำให้เย่เทียนเฉินท้องเสียทั้งวันทั้งคืน เย่เทียนเฉินก็พลันจุดไฟแห่งความโกรธขึ้น โยนถุงพลาสติกที่ใส่กุ้งมังกรสองตัวลงไปบนโต๊ะชา เย่เทียนเฉินเดินไปเบื้องหน้าฉีหรูเสวี่ย กล่าวอย่างดุดันว่า “เธอใส่ผงสลอดเอาไว้ในผลไม้จานนั้น แอบวางแผนร้ายใส่พี่ชายสุดหล่อคนนี้ พี่ชายสุดหล่อยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย นับว่าเกรงใจเธอแล้ว เธอยังจะคิดบัญชีกับฉฉัอีก มีตรรกะแบบนี้ที่ไหนกัน?”
เห็นเย่เทียนเฉินพุ่งเข้ามาเบื้องหน้าของตนเองด้วยท่าทางดุดันพลางมองลงมาจากมุมสูง ฉีหรูเสวี่ยก็รีบลุกขึ้นจากโซฟา เรียวขาอันงดงามพลันโผล่ออกมาให้เห็น โดยเฉพาะยอดเขาทั้งสองอันตั้งตระหง่าน ราวกับกระต่ายขาวตัวน้อยสองตัวโผล่ออกมาทักทาย กระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะการหายใจ
“ตลกน่า นั่นมันนายที่หาเรื่องใส่ตัวเอง แอบกินอาหารที่ฉันทำเป็นเหตุ ไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด ฉันไม่ให้นายชดใช้กุ้งมังกรและผลไม้ในจานก็ดีแล้ว อีกอย่างกล้ามาดูถูกคุณหนูคนนี้ มีความผิดใหญ่หลวง”
ฉีหร
