บทสนทนาของฉินอี้ผู้เป็นผู้อาวุโสตระกูลฉินและหยางอี้รองประธานคณะกรรมาธิการทหาร ดูเหมือนว่าจะไม่มีปัญหาสลักสำคัญอะไร เพียงแค่พูดขึ้นมาเล็กน้อย ก็สิ้นสุดลงแล้ว
คนที่อยู่ในตำแหน่งเช่นพวกเขา ไม่ใช่พูดแล้วเหลือไว้สามส่วน แต่เป็นพูดแล้วเหลือไว้ห้าส่วน พูดเพียงครึ่งเดียวก็พอแล้ว ทุกคนต่างก็เป็นคนฉลาด ย่อมเข้าใจถึงความร้ายกาจของความสัมพันธ์ มีเพียงฉินเทาหยวนและฉินเหิงสองพ่อลูกโง่เง่าคู่นี้ที่จะมีท่าทางราวกับว่าพ่อข้าใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน คนที่กุมอำนาจไว้ในมืออย่างแท้จริง ต่างก็ไม่อวดอ้าง ต้อนรับผู้คนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
สุดท้ายฉินอี้ทำได้เพียงกล่าวกับหยางอี้ประโยคหนึ่งว่า “ถ้าหากคนของคุณพาตัวคนร้ายไป หวังว่าจะส่งมาให้ผมลงโทษ อันธพาลคนนี้ ถ้าไม่ยิงประหาร จะยังมีกฏหมายบ้านเมืองที่ไหนอยู่อีก ส่วนตระกูลเย่ ผมจะโทรไปหาเอง”
หยางอี้ทำเพียงพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้รับคำ ประโยคนี้ไม่จำเป็นต้องรับ และไม่รับจะดีเสียกว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่เขาสามารถแน่ใจได้ก็คือ ต้องเป็นชางหลางที่พาตัวเย่เทียนเฉินไปแน่นอน เพื่อทำภารกิจปกป้องและส่งคนไปแลกเปลี่ยนเอกสารลับที่ประเทศmให้สำเร็จ
แต่ในคำพูดประโยคนี้ของฉินอี้ก็สามารถรู้อะไรหลายๆ อย่าง หวังว่าเขาหยางอี้จะไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง ไม่ปกป้องเย่เทียนเฉิน มิฉะนั้นเขาฉินอี้จะไม่ยอมจบง่ายๆ อีกอย่างก็คือ ตระกูลฉินเดิมทีก็ไม่ได้เห็นตระกูลเย่อยู่ในสายตา ต้องการจับเย่เทียนเฉิน
