้าที่ของตนเอง ไม่ใช่ไปท่องภูเขาเล่นน้ำนะ” เถี่ยฉุยกัดฟันพูดออกมาด้วยความโมโห
“ไม่หรอกมั้ง งั้นก็ไม่ได้นะครับ ไม่มีค่าใช้จ่ายทำกิจกรรม ผมจะไปประเทศmได้ไง จะไปทำภารกิจได้ไง? จะทำภารกิจให้สำเร็จได้ไง? จะ….”
“ได้ๆ สิบล้านก็สิล้าน ไอ้หนู ถ้านายทำภารกิจไม่สำเร็จ กลับมาฉันจะคิดบัญชีกับนายอีกครั้ง” ชางหลางกัดฟันพูด
“นี่สิถึงจะถูกต้อง สบายใจ นายพลชาง คุณว่าตอนนี้ใกล้ถึงเวลากินข้าวเย็นรึยังครับ พวกเราไปกินอาหารทะเลอะไรกันหน่อยดีไหมครับ?” เย่เทียนเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างหน้าด้านไร้ยางอาย
ชางหลางมองเย่เทียนเฉินอย่างอับจนคำพูด คนคนนี้เป็นคนประหลาดที่ทำให้ผู้คนอ่านไม่ออกเสียจริง ตอนที่เอาจริงก็ราวกับเทพแห่งความตาย ตอนสบายๆ ก็ราวกับอันธพาล ตอนนี้ก็ราวกับนักกินตัวยง แล้วยังเป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ามาขู่เอาเงินของตน และขอให้ตนเลี้ยงข้าวอย่างหน้าด้านๆ
“นายดูนาฬิกาไม่เป็นเรอะไอ้หนู เพิ่งจะผ่านบ่ายโมง ตอนนี้แค่บ่ายสองโมง เคยเห็นข้าวเย็นที่ไหนกินตอนบ่ายสองโมงเรอะ?” ชางหลางกล่าวเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์
“คนเปรียบดังเหล็ก อาหารเปรีบดังแท่นตีเหล็ก ไม่กินหนึ่งมื้อหิวจนเป็นบ้าได้ ต้องเติมอาหารสักหน่อย เถี่ยฉุยขับไปร้านอาหารทะเลที่ใกล้ที่สุดเถอะ พวกเรากินกันสักมื้อใหญ่ๆ นายพลชางเลี้ยงเอง” เย่เทียนเฉินกล่าวพลางหัวเราะฮี่ๆ
เกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ ความสนใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเย่เทียนเฉิน นอกจากการหายอดฝีมือแต่ละเส้น
