ร้ายลูกชายของตนอย่างโหดเหี้ยม สงสัยคงจะเบื่อชีวิตแล้วจริงๆ สินะ
“พี่เทาหยวน ในที่สุดพี่ก็มาแล้ว ผมจับตัวผู้ต้องหาไว้แล้วครับ พี่เทาหยวน พี่ว่าจะทำอย่างไรดี?” หลูเซิ่งต๋าเห็นฉินเทาหยวนเดินขึ้นมา ก็รีบยิ้มเข้าไปต้อนรับขึ้นมาพลางกล่าว
“งั้นเหรอ? งั้นก็ดี ฉันอยากจะดูสักหน่อยว่าไอ้ลูกเต่าตัวไหนที่สายตามือบอด กล้าลงมือกับลูกชายของฉัน คงเบื่อชีวิตแล้วสินะ!” เทาหยวนคำรามอย่างวางอำนาจเต็มที่
ได้ยินคำพูดของฉินเทาหยวน หลูเซิ่งต๋าก็แอบยิ้มกับตัวเอง เขารู้ว่าฉินเทาหยวนและฉินเหิงเป็นคนประเภทเดียวกัน พ่อลูกคู่นี้ต่างก็เย่อหยิ่งและอวดดี ตอนนี้ฉินเหิงถูกทำร้ายจนมีสภาพเช่นนี้ ฉินเทาหยวนมาเองกับตัว ส่วนตัวเขาเองก็ขวางเย่เทียนเฉินไว้ที่เป้ยเฟิงเซวียนแห่งนี้ ต่อจากนี้ไปมีเกมสนุกๆ ให้ดูแน่แล้ว อย่างน้อยสถานการณ์ก็มีประโยชน์ต่อตระกูลหลูของตน ทั้งยังไม่มีข้อเสียอีกต่างหาก
ความจริงแล้ว หลูเซิ่งต๋าไม่รู้ว่า ไม่ใช่เพราะตนเองนำตำรวจติดอาวุธหลายสิบคนมาทำให้เย่เทียนเฉินหนีไปไม่ได้ แต่เป็นเพราะเย่เทียนเฉินกำลังรอคนของตระกูลฉินมาต่างหาก ถ้าเย่เทียนเฉินต้องการจากไป ด้วยขอบเขตพลังพิเศษระดับจอมราชันของเขาในตอนนี้ ตำรวจติดอาวุธหลายสิบนายขวางเขาไว้ไม่ได้อย่างแน่นอน
“พี่เทาหยวน เป็นเย่เทียนเฉินที่ทำร้ายหลาน จะลงโทษอย่างไรดี เอาตามที่พี่พูดเลยครับ!” หลูเซิ่งต๋าชี้ไปที่เย่เทียนเฉินพลางกล่าว
ฉินเทาหยวนเดินมาเบื้องหน้า เห็
