นเย่เทียนนเฉินที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อย่างสบายอกสบายใจอยู่บนโซฟาก็ขมวดคิ้วอย่างโหดเหี้ยม นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเย่เทียนเฉิน แม้ว่าเคยได้ยินชื่อเย่เทียนเฉินที่เป็นตัวตลกอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง แต่ก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ส่วนตระกูลเย่โดยเฉพาะบิดาของเย่เทียนเฉินที่แข่งขันกับเขาในงานราชการทุกด้าน ก็ทำให้ฉินเทาหยวนไม่พอใจเป็นอย่างมาก เพียงแต่อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า คนที่ลงมือทำร้ายลูกชายอย่างรุนแรงจะเป็นเย่เทียนเฉินไปได้
เห็นเย่เทียนเฉินสูบบุหรี่อย่างสบายอกสบายใจโดยไม่มองมาทางตนเองเลยสักนิด ไฟโกรธในใจของฉินเทาหยวนก็พลันโหมกระหน่ำ สิ่งสำคัญก็คือตัวเขาเองอวดเบ่งตัวเอง คิดว่าตระกูลฉินของตนเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง ตัวฉินเทาหยวนเองก็เป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในเมืองหลวง ไม่ต้องพูดถึงเย่เทียนเฉินที่เป็นผู้น้อย เมื่อพบตนเองจะต้องเคารพนอบน้อมและต้องมีสีหน้าที่โอนอ่อนเชื่อฟัง ไหนเลยจะมีใครที่กล้าทำเหมือนเย่เทียนเฉินเช่นนี้ ซ้อมลูกชายของตนแล้วยังนั่งจิบชาอย่างสบายอกสบายใจอยู่อีก
“แกก็คือเย่เทียนเฉิน?” ฉินเทาหยวนที่เดินมาข้างๆ เย่เทียนเฉินกล่าวถามเสียงเย็น
“ถูกต้อง คุณเป็นใคร? มาหาผมมีเรื่องอะไรรึเปล่า? ผมยุ่งมาก กำลังรอคนอยู่” เย่เทียนเฉินกล่าวตอบโดยที่ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมองฉินหยวนเทา
“เฮอะ คนหนุ่มสาวเก่งนำหน้าคนรุ่นก่อนจริงๆ แกรู้ไหมว่าแกจะตายเร็วๆ นี้แล้ว? แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” ฉินเทาหยวนเปิดปากถามอย
